Confinement 1

Ik geef mezelf de toelating om …
… brood te gaan halen
… met m’n hond te gaan wandelen
… m’n moeder te gaan helpen
…

Daar kwam het zowat op neer.

Het was te voorzien

Eigenlijk kon iedereen met een beetje verstand dit zien aankomen. Vooral toen de eerste uitbraken kwamen na de skireizen en je het gedrag van de massa bekeek in de stad of winkelcentra.
En zelfs toen hadden de Fransen op het platteland het nog niet helemaal begrepen. Ze bleven elkaar de hand geven, knuffelen, begroetingskussen geven, …

Nu ja, de cijfers hier in de Aveyron waren toen eigenlijk nog niet echt alarmerend en -buiten dan een terugkerende skiër in Cransac- kenden we geen gevallen in onze onmiddellijke omgeving.
Het platteland bleef nog grotendeels gespaard, maar moest toch op slot.

Het papiertje

Het kwam eigenlijk neer op datgene dat boven beschreven staat:
“ik geef mezelf de toestemming om …”

Maar je moest het wel bijhebben, want er werd wel degelijk gecontroleerd.
In het begin bijna overal, naderhand meer logisch gericht.

En er waren echt wel politiemensen die heel ver gingen in die controles:

• via GPS controleren of je wel binnen die kilometer rond het huis was
• je boodschappentas controleren of je wel genoeg gekocht had, en er geen “uitstapje” van gemaakt had
• of keken of je je boodschappen niet te ver van huis deed
• of vroegen waarom je naar de dokter of apotheker ging
• …

De gevolgen

Voor ons, hier op het platteland, viel het allemaal nogal mee:
we konden nog buiten, terwijl de mensen in de stad het daar wel moeilijker mee hadden.
We mochten wel niemand ontvangen of niet bij vrienden op bezoek, maar buurten op afstand kon nog steeds.
Het winkelen werd bemoeilijkt, en we konden niet op restaurant, maar al bij al was het nog zo moeilijk niet. Vooral niet omdat het gewoonweg fantastisch mooi weer was.

Maar het mooiste was wel dat de wereld stopte met als een gek rond te hollen.
Er waren bijna geen auto’s op de wegen, er waren geen vliegtuigen te zien of te horen.
Die stilte viel echt op, gewoonweg kunnen genieten van het fluiten van  de vogeltjes, het loeien van de koeien in de weides zonder dat er boven je hoofd -tig vliegtuigen overkwamen of een auto de berg kwam afgedonderd.
Voor een aantal mensen was dit waarschijnlijk moeilijker dan voor ons, wij zijn nu eenmaal geen reisduiven die absoluut ergens anders naar toe willen.

En ons dagelijkse leventje?

Dat draaide rustig door. Er kon buiten gewerkt worden, de moestuin moest voorbereid worden en er was een hoop opruimwerk blijven liggen.

…