Effe boompje omleggen

Haast en spoed is zelden goed …
Routine is dodelijk …
“Rap effe iets doen” bestaat niet …
…
Vite et bon fait rarement bon mariage …

En nog meer van dat fraais.

Een dinsdag in januari …

Marielle was voor de namiddag nog wat inkopen doen, het werk in en rond huis was gedaan en er was nog heel wat tijd over.
Dus ging Marcel nog snel-snel dat ene boompje omleggen dat op maandag niet gelukt was.

Kettingzagen gevuld en gescherpt in de kruiwagen…
Samen met markeerverf, meetstok en handschoenen …
Och, voor dat effe die lompe zware zaagbroek, zou wel niet nodig zijn…
Rustig naar de weide wandelen…
Alles klaarmaken, helm op, handschoenen aan …

En aanvallen maar:
Valrichting bepalen, valhoek uitzagen, controleren of alles mooi zit…
Scharnier goed uitmeten, zaagsnee beginnen, …
En wanneer de boom begint te vallen …
De gashendel loslaten, denken dat je de rem opzet …
Enkele stappen naar achter zetten om een eventuele terugslag of terugsprong te ontwijken …

En dan op een houtje trappen en naar beneden schuiven …
terwijl die kettingzaag aan haar laatste omwentelingen bezig is.

En dan kan je gelukkig nog vloeken.

En dat doe je dan ook.

Het volgende dat je doet is de hulpdiensten bellen:
“Goeiedag mevrouw, ik sta op de weg van … naar …
en heb net met een kettingzaag in mijn linkerbeen gezaagd…
De wonde zit een paar cm boven de linkerknie, is ongeveer 10-15 cm lang en net geen cm diep.
Ik bloed een beetje, maar kan nog gaan.
Neen, ik heb geen verbanddoos mee, en neen er is niemand bij me….”

Veel extra details werden niet gevraagd.
Die ziekenwagen zou nooit sneller daar geweest zijn, moest hij niet verkeerd gereden zijn …

En het materiaal, en de rest???

Marcel kon gelukkig nog gaan. De bloeding was zo heel erg niet.
De kettingzagen moesten aan de kant gelegd zodat ze niet te zien waren van op de weg.
Dan moest natuurlijk Marielle gebeld worden:
“Schatje, niet verschieten, het is niet erg, maar ik heb net de ziekenwagen gebeld.
Ik heb met de kettingzaag in mijn been gezeten …
Maar nog ne keer, het is niet zo erg, het gaat. Doe maar rustig voort.
Maar kan je me straks m’n carte vitale naar het ziekenhuis brengen?”

Marielle was niet veel later dan de ziekenwagen daar, maar ze had intussen al de buurman gebeld:
“… kan je even naar Marcel gaan kijken? Hij staat ginds op de wei en heeft met de kettingzaag in z’n been gezaagd.”

Nou, die was ook snel daar en was verwonderd om Marcel naast de weg te zien staan.
Hij spreekt ons er nog regelmatig over aan.
Maar de kwestie van kettingzagen, benzine en ander materiaal was dus al opgelost.

Ziekenwagen en ziekenhuis

In de ziekenwagen konden de verplegers inderdaad zien dat de wonde niet zo fel bloedde. Dan moest er beslist worden welk ziekenhuis Marcel kon opnemen, want met die coronasituatie was dat niet evident.

Naar het ziekenhuis van Decazeville dus, net datgene wat we niet graag hadden, maar je mag niet kiezen.
En dan krijg je daar ook nog eens net die ene dokter te zien die je niet wil hebben omdat je hem kent van een vorig akkefietje.

Resultaat:
een rafelige snede in de broek, en in het been eronder ook natuurlijk.
Door de slordige verzorging heeft die dan ook nog eens veel langer nodig gehad om te genezen.

En dan moet je een paar dagen rust nemen om die wonde te laten verzorgen en te laten helen. En we kennen Marcel …

Maar 2 weken later stond hij, maar deze keer in zaagbroek, terug op de wei.
…

---