Effe heen en weer

Er zijn zo van die dingen,
daar kan je niet omheen.
…
Marielle moest haar identiteitskaart vernieuwen
Alleen moest ze daarvoor naar …

Marseille

De Belgische administratie is al geen voorbeeld van samenwerking, en de Franse  nog minder. Die twee laten samenwerken is dus onmogelijk.

Vermits we geen enkele fysieke band meer hebben met België, moeten we al onze administratie in verband met de burgerlijke stand regelen met het consulaat in Marseille.

Voor een identiteitskaart betekent dat dus dat we van Rulhe naar Marseille moesten rijden enkel en alleen voor:
– een digitale foto
– het nemen van digitale vingerafdrukken
– het plaatsen van een digitale handtekening
– en een formuliertje invullen
alles samen een goede 5 tot 10 minuutjes “werk”.

Auto of trein?

Rulhe – Marseille is ongeveer 380 km en op een rustige dag doe je er net geen 5 uur over.
Maar de reisweg loopt via Montpellier en Nîmes en dan dwars door Marseille en dan heb je daar op een normale weekdag nergens rustig verkeer.

We hadden afspraak om 11:00 uur in de ochtend, dus zouden we thuis ten laatste al om een uur of 4 in de ochtend moeten vertrekken om daarna doodop terug naar huis te rijden.

Met de trein was het sowieso 2 dagen geweest.
Marcel is 2 jaar geleden met de trein gegaan en het traject heen was door omstandigheden uitgelopen tot een lijdensweg van 8 uur. En terug hetzelfde verhaal.
Maar hij had dan wel een hotel geboekt omdat hij een afspraak had om 9 uur.

Overnachten of niet?

De beslissing was snel genomen:
– we gaan met de auto,
– we vertrekken rustig de dag voordien,
– we blijven slapen en zien dan wel.

Dus boekten we via een gekend portaal een slaapplaats ergens in de “veilige” rand van Marseille, want die stad heeft toch een zekere reputatie…
We gingen toch niet logeren tussen al dat geknal in de drugsbuurten?

Het verblijf zelf

Het logement was correct, de gastheren zeer vriendelijk en het was er (voor een stad) redelijk rustig.
De avond van aankomst  zouden we iemand ontmoeten in een gekend café aan de oude haven.
De dag van de afspraak hebben we een klein deeltje van Marseille verkend, het middagmaal genoten en zijn we zo snel als kon terug naar huis gereden.

Lawaai en rommel

Massilia was al gekend ten tijde van de Grieken en Romeinen en het is te zien dat het een oude stad is: over het algemeen wel te doen, maar oud met een groot gebrek aan onderhoud en properheid.
We weten intussen dat het een stad is die we liefst nooit meer  bezoeken wegens het lawaai en de rommel, beide zijn werkelijk overal aanwezig.
Er zijn een paar mooie dingen te zien en te beleven, maar altijd is er wel iets dat niet in orde is. En overal zal je wel afval of andere rommel tegenkomen.
En tja, wij zijn dan misschien wel het “stille” platteland gewend met hanengekraai en het fluiten van vogels, het loeien van de koeien enz…
Maar ginds was het werkelijk een kakofonie van sirenes, getoeter van auto’s, opgefokte brommertjes, het “getater en getokker” van toeristische treintjes en bussen, …
Sorry, maar het was ons allemaal teveel.

Vervoer

Voor hen die toch het avontuur willen aangaan hebben we maar een enkel advies:
Eenmaal je een veilige en gratis parkeerplaats gevonden hebt, laat je je auto staan en doe je je verplaatsingen met het openbaar vervoer.
Het is net als de stad een beetje versleten, maar wel ontzettend efficiënt en niet duur.

Administratie

In de Franse departementale administratieve diensten gebruiken ze dezelfde digitale methodes en middelen, alleen is het jammer dat die gegevens niet gewoon kunnen doorgestuurd worden.
Voor een administratieve habbekrats van nog geen 10 minuutjes, zijn we 2 volledige dagen aan nuttig werk kwijtgespeeld.

…

---