Pashatte

Toen we in oktober-november 2012 weer eens in Frankrijk waren, bemerkten we dat onze 3 katten zich niet gedroegen zoals ze zich normaal gedroegen. Er was “iets” dat hen stoorde en we konden niet vinden wat….
…
… Tot op een dag een wel zeer kleine zwart-witte pluizenbol de schuur uit kwam wandelen.

Bij de buren hadden we al gehoord dat een onbekende kattin ergens in het dorpje een nest geworpen had. Zij hadden er één kleintje van geadopteerd, maar ze hadden geen idee waar die kat bevallen was en hoeveel kittens er waren. En de kattin hadden ze ook al dagen niet meer gezien.
Nu heeft onze schuur al tientallen jaren dienst gedaan als kattenkraamkliniek. Er lag destijds een oude matras vol met vlekken.
We konden dus wel vermoeden dat de geboorte in onze schuur plaatsgegrepen had. Naderhand hebben we gezien dat dit was in een restje van glaswolisolatie.

Die kleine kat was wel enorm schichtig, bang, contactschuw en … vooral … hongerig.
We probeerden om ze te lokken met geluidjes, gebaren, melk, eigenlijk alles wat onze katten van genot in de lucht zou laten springen. Maar niks hielp. De kleine was niet te benaderen. Hij (of zij) vrat wel alles op wanneer wij niet te dicht in de buurt waren, maar aanraken liet-ie zich niet.

Dat ging dus een proces van lange adem worden. Die kleine aan ons laten wennen en andersom ook. Zeker niks bruuskeren en gewoon telkens proberen om hem/haar dichter en dichter te laten komen. Zo zaten we dus regelmatig op onze bank buiten voor het aperitief met lekkere hapjes voor ons en de pluizenbol.
En telkens opnieuw werd de afstand iets kleiner, maar bij de minste beweging stoof ie weer weg.

Tot op een dag Mariëlle de kleine toch kon vastpakken … en nog sneller weer losliet. De kleine was er op één of andere manier in geslaagd om zijn kopje zodanig te draaien dat hij haar in de vinger kon bijten. Die kittentandjes gingen zo door haar vingernagel heen. Die dingen zijn verdorie scherp.
Marcel verging het enkele dagen idem dito, vastpakken en loslaten met een bloedende wond midden in de duimnagel.
De kennismaking verlep moeilijker als gedacht.
Logisch ook, als je bedenkt dat het beestje nog nooit een mens had gezien, het was half verwilderd en wij begonnen te twijfelen of het ooit iets zou worden tussen ons.

Maar bij katten moet je je altijd voor ogen houden:
De kat kiest haar thuis en die thuis moet haar dan maar verzorgen.

Intussen hadden we van een andere buur vernomen dat een buur iets verderop een week voordien een kat had doodgeschoten die enorm veel leek op de kattin die rond onze schuur gezien was.

De kleine had merkwaardig genoeg wel één van onze kattinnen uitgekozen als surrogaatmoeder, waar je Moppy zag, zag je die pluizenbol. Moppy onderging het allemaal nogal gezapig en liet de kleine veel toe, behalve het zogen. Dan kreeg de kleine een tik waar ie weer effe niet goed van was.

Intussen hadden we al verschillende namen in gedachten gehad zoals blacky (vanwege de zwarte kleur), chaussette (vanwege de 4 witte voetjes) of Pluche (pluizenbol). Maar toen we dat beestje op een middag in de zon zagen liggen zeiden we tegen elkaar: “zie hem daar liggen, net een pasha”. En daar was de naam, allé, voorlopig dan toch.

Op een avond zat Marcel weer eens op de bank met een goed biertje in de hand en Moppy op de schoot. Pasha zat op het terrastafeltje te twijfelen: “Zou ik bij ‘mama’ kruipen en echt contact moeten maken met die mens of niet?” Dat twijfelen heeft een half uur geduurd en was best amusant om te zien gebeuren: pootje op het been, pootje af, stapje terug, toch nog eens proberen….
Om een lang verhaal kort te maken: na een half uur lag Pasha bij Marcel op de schoot tegen Moppy aan en liet zich warempel nog strelen ook. Moppy vond die concurrentie maar niks en ging er vandoor, waardoor Pasha alleen bij Marcel zat en nog begon te spinnen ook.

Maar eens van de schoot af, liet hij/zij zich niet meer pakken. Het spelletje heeft nog ongeveer een week geduurd tot Pasha toeliet gepakt te worden ’s morgens en ’s avonds om lekkers te krijgen (verdorie, weten beesten dat rap).

Het is ook toen dat we gezien hebben dat Pasha een wijfje is, en werd de naam aangepast naar Pashatte.

Intussen is ze al volledig ingeburgerd, maar ze moet wel nog wat manieren leren.

Ze begint na een maand in huis warempel zelfs de baas te spelen ook.
…
.

---