Boerenleven – Boerenkeuken

Een eerste waarschuwing:

Dit deel is niet voor vegetariërs, veganisten, voedselpuristen, gaïa-aanhangers of andere dierenknuffelaars bedoeld.
Neen het gaat hier over de “harde werkelijkheid” van het “boerenleven” en de boerenkeuken, en ja, soms durft er ook wel eens bloed te vloeien.

Het gaat hier ook over werken en leven in en met de natuur, weer of geen weer, ploeteren in de modder of zweten in de zon.
Werkjes doen die je af en toe moedeloos kunnen maken omdat je altijd maar weer “hetzelfde” moet doen.

Maar het gaat hier natuurlijk ok om de fierheid die je voelt wanneer je weer eens iets hebt kunnen afwerken, wanneer je weer eens een mooie oogst hebt of lekkere dingetjes hebt klaargemaakt uit eigen tuin of eigen beestjes.

Een andere benadering, een andere filosofie.

Op de boerenbuiten, en al zeker in een ander land, heb je andere groenten, andere eetgewoontes, andere manieren om het eten te bereiden, andere specerijen …
Kortom, een andere benadering van eten en van de voedselketen.

Iedereen kan via het internet wel een aantal “typisch zuiderse” gerechten vinden en dan -met de in het warenhuis ingekochte ingrediënten- klaarmaken.
Maar, wanneer je – zoals meestal wel in onze “beschaafde” wereld- het contact bent kwijtgeraakt tussen het gerecht op je bord en het oorspronkelijke levende ding of wezen, dan kan je soms voor verrassingen komen te staan.

Wanneer je eerst je kip (of haantje) moet slachten, ontpluimen en uitkuisen en dan nog eens moet koken en ontbenen vooraleer je er koninginnehapjes van kan maken, ben je dus een ietsje langer bezig met je gerecht.
Want vergeet niet dat je dat beestje waarschijnlijk ook nog ooit als kuiken uit het ei hebt zien kruipen.

Maar je bent vooral bewuster met je eten bezig.

Een andere kijk.

We proberen om hier een beetje onze eigen bevindingen met landerijen, bossen, dieren, groenten en vruchten neer te pennen.
Daarom ook dat de moestuin, de kippen en de recepten samengebracht zijn, ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Bepaalde gerechten kan je pas in de winter klaarmaken, wanneer de groenten rijp zijn om te plukken. Spruiten in de zomer lukt nu eenmaal niet.
Niet dat we vies zijn van diepvriesgroenten, maar dan toch liefst zelf ingevroren, en zo min mogelijk industrieel geteeld spul uit de winkeldiepvries.

We proberen immers -om waar mogelijk- zo natuurlijk mogelijk te leven zonder het bio-gebeuren tot in het absurde door te duwen.

Bij onze inkopen proberen we zo veel mogelijk lokaal te kopen, liefst op “les marchés des producteurs” (dat zijn kleine marktjes met lokale telers, sommige bio, andere minder). Ons vlees kopen we zo veel mogelijk bij lokale (bio-)boeren.
Dat is een bewuste keuze: de voedselketen zo kort mogelijk houden en tegelijkertijd de lokale zelfstandigen steunen. En ook dat speelt weer mee in onze integratie in de kleine gemeenschap waar we wonen.

We zoeken nog naar een goede indeling van dit stukje site, maar volgende dingen zullen zeker aan bod komen:

.

⇐ Onze bezigheden De moestuin ⇒

Foto : Aligot, een typisch gerecht van de Aubrac
(c) coopérative jeune montagne

Plaats een reactie