Categorie: Klussen

En daar is-tie dan

We hebben lang gezocht
Dikwijls was ie te duur
Dan weer net niet wat we zochten
Of in een te slechte staat

MAAR …
We hebben hem uiteindelijk gevonden.

Een nieuwe tractor …

Een baal hooi weegt heel wat, een “kleine” van 1,20 m zit rond de 150 kg, sommige  grotere zelfs rond de 300 kg.
En daar waar Marcel zo een kleinere wel kan rollen en kantelen, is een tractor met een voorvork toch iets gemakkelijker.
En daarvoor konden we rekenen op de hulp van enkele van onze vrienden die wel een tractor hadden. Maar om hout te gaan halen in de bossen of op de weides waren we liever toch onafhankelijk.

En wanneer we dan toch een tractor willen, dan liefst nog 4-wiel aangedreven, dat is toch iets zekerder in de modder of op de hellingen hier.
En liefst niet al te groot of breed, want sommige boswegeltjes zijn echt best smal.

Het enige probleem: die dingen nieuw kopen zat er nooit in, dat is gewoon veel te duur, het moest dus een “zoveelstehands” zijn, maar die dingen zijn ook verschrikkelijk duur in de handel.

Jaaaaaaaren lang hebben we gezocht …

Tot die ene dag.

We hadden een permanente zoekopdracht lopen op leboncoin.fr: de bekendste zoekertjessite van Frankrijk.

Maar de weinige tractoren die in aanmerking kwamen waren

  • ofwel te duur
    we hadden een limiet van 10.000 € gezet
  • ofwel hadden ze geen voorvork,
    en dan kan je geen baal hooi verplaatsen
  • ofwel geen 4-wiel aandrijving
    en dan kan je hier niks beginnen
  • ofwel in een te slechte staat
    en dan komen de reparatiekosten er nog bij.

Maar begin januari stond daar plots een mooie kleine tractor te koop,

  • niet te ver weg, we konden hem zelf afhalen
  • mooi onder onze limiet
  • met een voorvork
  • en in een niet al te slechte staat
  • en ook nog eens 4-wiel aangedreven

Een Same MTD46 uit de jaren stillekes …

OK, er is wel wat werk aan.

De banden zaten vol scheuren, daar moesten dus 4 nieuwe op.
De eigenaar had geen idee wanneer het laatste smeerbeurt was geweest …
De elektriciteitsleidingen waren ook niet om over naar huis te schrijven
Er was een klein lek in de hydraulische leidingen naar de voorvork
En het linker voorwiel was ook niet meer helemaal wat het moest zijn.

Maar we kennen onze lokale techniekers en hun mogelijkheden.

En dan waren er ook nog de papieren.

De eigenaar had die tractor zelf al een tijdje geleden gekocht, maar hem nooit ingeschreven op zijn naam.
De tractor stond dus nog steeds ingeschreven op de naam van die vorige eigenaar.

Tja, dat wordt dus een strijd met de beruchte Franse administratie

En op een mooie winterse dag

Zijn we die tractor dan gaan halen.
Na een korte les “tractor rijden” en “voorvork en achterste hefsysteem bedienen” is Marcel er dan mee naar huis gereden.

Hij heeft wel enorm veel geluk gehad, want op zo een 500 meter voor thuiskomst liep de linker voorband lek, maar hij is toch thuisgeraakt.
Een voorlopige reparatie was binnen de week geklaard, maar die nieuwe banden werden dan toch wel een zeer dringende zaak.

…

We zullen later nog wel een aantal pagina’s aan dit machientje besteden.

…

Foto : De tractor bij aankoop
(c) Marcel & Marielle

Effe tussendoor

Je vuile was
hou je binnen
…
Maar als je alleen bent,
kan je ook naar de wasserette gaan.
…
quote van Michele Bernier

Maar dan moet je er wel tegen kunnen dat
andere mensen je vuile onderbroeken zien.
(bijvoegsel van Marcel)

Knutselen en verbouwen

Intussen zijn we begonnen aan de verbouwing van de badkamer.

Om te beginnen zijn die douches in kit toch niet zo goed bestand tegen de tand des tijds. En ook die oude koperverbindingen van de waterleidingen begonnen problemen te krijgen.

We hebben er dan maar van geprofiteerd om:

  • al die koperen leidingen te vervangen door nieuwe materialen,
  • het WC te verplaatsen en bijgevolg ook het hele afvoersysteem te vervangen
  • de douche te vervangen door een bad
  • de lavabo met wastafel te verplaatsen
  • en extra kastruimte te creëren

En dat allemaal op een oppervlakte van ongeveer 2 x 2,5 m.
Oh ja, we hebben dan wegens gebrek aan plaats wel de deur moeten vervangen door een gordijn.

De pagina’s met de uitleg over materialen en verbouwingen komen zo snel mogelijk.

De graafmachine en de nieuwe schuur

Intussen staat de graafmachine al een tijdje stil door technische problemen die niet onmiddellijk opgelost geraken.
Maar het is dan ook een oud beestje, een Pel-Job 286 van de jaren 80 uit de vorige eeuw. En wisselstukken zijn moeilijk te vinden, maar ze zijn er nog.

Dat betekent tegelijkertijd dat de werken aan de nieuwe schuur stil liggen en dat we een aantal aankopen van materiaal moeten uitstellen omdat we het geld in reserve moeten houden voor de reparatie van de machine.

…

Foto : Iemand vond het nodig om een hele hoop was op straat te gooien …
(c) Marcel & Marielle

Even over ons

Wanneer een dier je zegt
dat het kan praten
…
dan liegt het waarschijnlijk
…
(oude boerenwijsheid)

Een paar achtergebleven nieuwsjes door de omstandigheden.
Want er is meer op deze wereld dan deze blog.

Een nieuwe operatie

Omdat ook de kleinkinderen onze blog lezen, hebben we een tijdje verzwegen dat Marielle ook geopereerd moest worden.
Ze had een probleem met de onderste ruggenwervels en daardoor de keuze tussen een (risicovolle) operatie of de rolstoel tegen het eind van het jaar.
Vanzelfsprekend heeft ze voor de operatie gekozen, maar dan wel door een van de betere chirurgen in de buurt van Toulouse.
Maar alles is intussen achter de rug en de resultaten zijn positiever dan eigenlijk verwacht.

De moestuin

Na onze verplichte rustperiode moest er dringend werk gemaakt worden van de uitbreiding van onze moestuin.
De laatste 2 percelen moeten klaargemaakt worden zodat we voldoende ruimte hebben om al onze groenten volgens de principes van wisselteelt te kunnen kweken.
Op die manier zijn we verzekerd van een gezonde grond en dus ook gezonde groentjes.
En dan kunnen we eindelijk beginnen denken aan het zaaiseizoen voor de zomergroenten.

Karweitjes

Bij grotere projecten heb je altijd wel ergens een rommelhoekje dat moet opgeruimd worden, of een karweitje dat al zolang wacht …
Er zijn dus een hoop kleine dingetjes bijgewerkt die anders bleven liggen zodat we nu stilaan opnieuw aan het grotere project kunnen beginnen denken.

De stambomen

Er zitten een paar taaie takken tussen die heel wat meer opzoekwerk vergen dan eerst gedacht.

De site

Wel, die vordert … voor, na of tussendoor …
Telkens we een momentje hebben vullen we hier een bladzijde aan, of voegen we ergens anders een nieuwe toe.
Onze laatste zijn natuurlijk die over onze stambomen,
maar we hebben ook een beetje bijgewerkt in onze pagina’s over de moestuin.

Oekraïne

En vanzelfsprekend blijft deze oorlog in onze hoofden spoken.
Daarom ook dat we effectief ons steentje bijdragen door schenkingen of een beetje hulp te bieden waar nodig.
Wat kost een pak spaghetti, een bokaal conserven of een fles appelsap.
En wat kan je beter doen met overtollige kledij of andere dingen dan ze wegschenken aan hen die het nodig hebben.
…

Foto : Onze handelingen en onze gedachten zijn bij de mensen in Oekraïne.
(c) onbekend – gevonden via internet

Een DIY kerstboom

De paal lag er al meer dan een jaar, …
de planken waren ook oeroud en nat …
…
We zegden al meer dan een jaar…
We moeten toch eens…
… een nieuwe kerstboom maken …

Een project van lange adem

We zaten er al 2 jaar op te broeden.
Maar eerst was er dit,
en dan was er dat,
En dan had Marcel niet het nodige materiaal
ofwel niet het nodige gereedschap,
…
Kortom, excuses in overvloed om te verhullen dat we geen zin hadden om eraan te beginnen.
Maar niet alleen dat, er was ook een probleem met het concept, het zat niet goed in Marcel z’n hoofd. “Hij had dat ding nog niet helemaal uitgeknoebeld.”

Maar, op een dag … Eureka

Surfen, niet met de wind, niet op de golven,
Nadenken, … foto’s van vroeger bekijken …
Herinneringen ophalen …
kortom allerlei dingen doen terwijl we het projectje eigenlijk lieten sudderen,
En plots zei Marcel: “ik heb een idee, nog niet helemaal uitgewerkt, maar ik heb een idee.”

En zo rijpte het ontwerp:
Een verticale stam, met takken van planken gerecupereerd van oude paletten en tussen die takken een soort van inlegsegmenten om afstand en luchtigheid te creëren.
We besloten om te vertrekken op een basis van 80 cm breedte en zo langzaam naar de top te werken, met 1 cm per tak.
De tussensegmenten zouden ongeveer dezelfde dikte moeten hebben als de planken die de takken moesten vormen.

En de uitvoering

Heeft ook een tijdje op zich laten wachten.
Eerst moesten de takken op lengte gezaagd worden.

Dan moest dat gat geboord worden in het exacte midden van iedere tak.
Maar dat gat moest natuurlijk een diameter hebben die minstens zo groot was als de “stampaal”. En in die tussensegmenten moest ook zo een gat komen…

Daarvoor hadden we een kolomboor nodig, en die hadden we sowieso nodig voor nog een heleboel andere projecten later. Dus werd die gekocht, en natuurlijk ook een speciale forstner-boor met een diameter van 6 cm.

Dan kwam het afmeten van het midden van de “takken”.
En er moest mallen gemaakt worden zodat die gaten exact in het midden van de takken en de tussenringen zouden komen.

De gaten boren in de takken was nog redelijk simpel.
Die tussenringen waren het grote probleem:
We hadden die dingen uit gerecupereerde palen van een omheining gezaagd, maar er niet bij nagedacht dat dat hout speciaal behandeld was…

Dus het ogenblik dat we begonnen met het boren van die gaten in die tussenringen …
Begon dat hout te dampen en te stinken, terwijl de boor zeer snel heet liep.
Daarenboven braken die “ringen” dan op het einde telkens nog eens in 2 of 3 stukken uit elkaar.

Oplossing voor de tussenspatie.

Die tussenspatie was echt wel nodig om die kerstboom een luchtig karakter te geven, om hem niet te plomp te laten uitzien.
Dus hoe ging je die ringen vervangen?
Ijzerdraad? Ringen voor een badkamergordijn? Een ander soort ringen fabriceren?
Tot we ons oog lieten vallen op een oud stuk hout met schroeven die er halvelings uitstaken.

Dus we hebben telkens 3 schroeven geplaatst rond het geboorde gat van de takken  tot op een bepaalde diepte zodat er een goede cm tussenruimte zou zijn.

De vormgeving

En dan hebben we die planken rond de stam geplaatst.
Eerst kriskras om het geheel op een echte boom te laten lijken, maar dat trok echt op niks. Je kon er zelfs niks van een boom in herkennen.

En toen herinnerden we ons een vitrine die we ooit gezien hadden in de tijd dat we nog in Duitsland woonden: een spiraalvormige witte kerstboom.
Dus gelukkig maar dat die takken niet vastgeschroefd waren.

Het resultaat

Gemaakt uit afvalhout en veel fantasie:

boom1 boom2

…

Foto : En hij staat gewoonweg prachtig …
(c) Marcel & Marielle

Effe boompje omleggen

Haast en spoed is zelden goed …
Routine is dodelijk …
“Rap effe iets doen” bestaat niet …
…
Vite et bon fait rarement bon mariage …

En nog meer van dat fraais.

Een dinsdag in januari …

Marielle was voor de namiddag nog wat inkopen doen, het werk in en rond huis was gedaan en er was nog heel wat tijd over.
Dus ging Marcel nog snel-snel dat ene boompje omleggen dat op maandag niet gelukt was.

Kettingzagen gevuld en gescherpt in de kruiwagen…
Samen met markeerverf, meetstok en handschoenen …
Och, voor dat effe die lompe zware zaagbroek, zou wel niet nodig zijn…
Rustig naar de weide wandelen…
Alles klaarmaken, helm op, handschoenen aan …

En aanvallen maar:
Valrichting bepalen, valhoek uitzagen, controleren of alles mooi zit…
Scharnier goed uitmeten, zaagsnee beginnen, …
En wanneer de boom begint te vallen …
De gashendel loslaten, denken dat je de rem opzet …
Enkele stappen naar achter zetten om een eventuele terugslag of terugsprong te ontwijken …

En dan op een houtje trappen en naar beneden schuiven …
terwijl die kettingzaag aan haar laatste omwentelingen bezig is.

En dan kan je gelukkig nog vloeken.

En dat doe je dan ook.

Het volgende dat je doet is de hulpdiensten bellen:
“Goeiedag mevrouw, ik sta op de weg van … naar …
en heb net met een kettingzaag in mijn linkerbeen gezaagd…
De wonde zit een paar cm boven de linkerknie, is ongeveer 10-15 cm lang en net geen cm diep.
Ik bloed een beetje, maar kan nog gaan.
Neen, ik heb geen verbanddoos mee, en neen er is niemand bij me….”

Veel extra details werden niet gevraagd.
Die ziekenwagen zou nooit sneller daar geweest zijn, moest hij niet verkeerd gereden zijn …

En het materiaal, en de rest???

Marcel kon gelukkig nog gaan. De bloeding was zo heel erg niet.
De kettingzagen moesten aan de kant gelegd zodat ze niet te zien waren van op de weg.
Dan moest natuurlijk Marielle gebeld worden:
“Schatje, niet verschieten, het is niet erg, maar ik heb net de ziekenwagen gebeld.
Ik heb met de kettingzaag in mijn been gezeten …
Maar nog ne keer, het is niet zo erg, het gaat. Doe maar rustig voort.
Maar kan je me straks m’n carte vitale naar het ziekenhuis brengen?”

Marielle was niet veel later dan de ziekenwagen daar, maar ze had intussen al de buurman gebeld:
“… kan je even naar Marcel gaan kijken? Hij staat ginds op de wei en heeft met de kettingzaag in z’n been gezaagd.”

Nou, die was ook snel daar en was verwonderd om Marcel naast de weg te zien staan.
Hij spreekt ons er nog regelmatig over aan.
Maar de kwestie van kettingzagen, benzine en ander materiaal was dus al opgelost.

Ziekenwagen en ziekenhuis

In de ziekenwagen konden de verplegers inderdaad zien dat de wonde niet zo fel bloedde. Dan moest er beslist worden welk ziekenhuis Marcel kon opnemen, want met die coronasituatie was dat niet evident.

Naar het ziekenhuis van Decazeville dus, net datgene wat we niet graag hadden, maar je mag niet kiezen.
En dan krijg je daar ook nog eens net die ene dokter te zien die je niet wil hebben omdat je hem kent van een vorig akkefietje.

Resultaat:
een rafelige snede in de broek, en in het been eronder ook natuurlijk.
Door de slordige verzorging heeft die dan ook nog eens veel langer nodig gehad om te genezen.

En dan moet je een paar dagen rust nemen om die wonde te laten verzorgen en te laten helen. En we kennen Marcel …

Maar 2 weken later stond hij, maar deze keer in zaagbroek, terug op de wei.
…

Foto : Die broek mag in de vuilbak.
(c) Marcel & Marielle

Vroege lente

Le train-train quotidien

Terwijl buiten het zonnetje schijnt zit Marcel noodgedwongen stil binnen. Z’n tendinitis is nog steeds niet voorbij. Intussen heeft-ie ook al weer een infiltratie achter de rug zodat de meeste pijn weg is. Binnenkort komen er extra onderzoeken om te zien of er toch niet meer aan de hand is.
Vanzelfsprekend “vreet-ie z’n kas op” want stilzitten is niks voor hem.
Marielle neemt een heleboel taken van hem over, maar de moestuin zal toch moeten wachten.

Gelukkig voor hem ligt er nog een hoop fruit en zijn er nog wat groentjes te verwerken. Hij kan zich dus bezighouden met soepen, stoofpotjes, compotes en confituren.

Wandelen

Maar er wordt ook weer gewandeld. Voorzichtig natuurlijk, omdat de spieren een beetje stram zijn na de winter. Maar zondag worden de schoenen extra gesmeerd want er staat een ontbijt gepland, en een ontbijt betekent natuurlijk wandelen (anders worden we te dik).
Het ontbijt?
Kalfspoten en kalfskop, georganiseerd door de voetbalclub van Rignac.
De wandeling?
Rond Rignac, een kleine 14 km op een redelijk vlak parcours. Niet te zwaar, ideaal om de calorieën van het ontbijt weg te werken.

En de site/blog?

Wel daar hebben we weer een en ander bijgewerkt, opnieuw georganiseerd, verplaatst …

  • Bijgewerkt:
    nieuwe pagina’s in het deel over permacultuur
    We zijn ook bezig met het deel toerisme verder uit te werken, daar zal de eerstvolgende dagen nog zeer veel veranderen.
  • Geherorganiseerd:
    het deel kluskarweien verplaatst naar raad & daad en wat bijgewerkt
    en we hebben gezien dat er daar ook nog heel wat werk ligt te wachten
    Maar vooreerst al de links bijwerken
  • copyright:
    we zijn ook bezig met de (c) melding aan te passen naar gewoon onze voornamen

…
.

Foto : Zelfs de kippen zijn van slag, 16 kippen = 14 eieren op 1 dag
(c) Marcel & Marielle