Categorie: Dagelijks leven

En daar is-tie dan

We hebben lang gezocht
Dikwijls was ie te duur
Dan weer net niet wat we zochten
Of in een te slechte staat

MAAR …
We hebben hem uiteindelijk gevonden.

Een nieuwe tractor …

Een baal hooi weegt heel wat, een “kleine” van 1,20 m zit rond de 150 kg, sommige  grotere zelfs rond de 300 kg.
En daar waar Marcel zo een kleinere wel kan rollen en kantelen, is een tractor met een voorvork toch iets gemakkelijker.
En daarvoor konden we rekenen op de hulp van enkele van onze vrienden die wel een tractor hadden. Maar om hout te gaan halen in de bossen of op de weides waren we liever toch onafhankelijk.

En wanneer we dan toch een tractor willen, dan liefst nog 4-wiel aangedreven, dat is toch iets zekerder in de modder of op de hellingen hier.
En liefst niet al te groot of breed, want sommige boswegeltjes zijn echt best smal.

Het enige probleem: die dingen nieuw kopen zat er nooit in, dat is gewoon veel te duur, het moest dus een “zoveelstehands” zijn, maar die dingen zijn ook verschrikkelijk duur in de handel.

Jaaaaaaaren lang hebben we gezocht …

Tot die ene dag.

We hadden een permanente zoekopdracht lopen op leboncoin.fr: de bekendste zoekertjessite van Frankrijk.

Maar de weinige tractoren die in aanmerking kwamen waren

  • ofwel te duur
    we hadden een limiet van 10.000 € gezet
  • ofwel hadden ze geen voorvork,
    en dan kan je geen baal hooi verplaatsen
  • ofwel geen 4-wiel aandrijving
    en dan kan je hier niks beginnen
  • ofwel in een te slechte staat
    en dan komen de reparatiekosten er nog bij.

Maar begin januari stond daar plots een mooie kleine tractor te koop,

  • niet te ver weg, we konden hem zelf afhalen
  • mooi onder onze limiet
  • met een voorvork
  • en in een niet al te slechte staat
  • en ook nog eens 4-wiel aangedreven

Een Same MTD46 uit de jaren stillekes …

OK, er is wel wat werk aan.

De banden zaten vol scheuren, daar moesten dus 4 nieuwe op.
De eigenaar had geen idee wanneer het laatste smeerbeurt was geweest …
De elektriciteitsleidingen waren ook niet om over naar huis te schrijven
Er was een klein lek in de hydraulische leidingen naar de voorvork
En het linker voorwiel was ook niet meer helemaal wat het moest zijn.

Maar we kennen onze lokale techniekers en hun mogelijkheden.

En dan waren er ook nog de papieren.

De eigenaar had die tractor zelf al een tijdje geleden gekocht, maar hem nooit ingeschreven op zijn naam.
De tractor stond dus nog steeds ingeschreven op de naam van die vorige eigenaar.

Tja, dat wordt dus een strijd met de beruchte Franse administratie

En op een mooie winterse dag

Zijn we die tractor dan gaan halen.
Na een korte les “tractor rijden” en “voorvork en achterste hefsysteem bedienen” is Marcel er dan mee naar huis gereden.

Hij heeft wel enorm veel geluk gehad, want op zo een 500 meter voor thuiskomst liep de linker voorband lek, maar hij is toch thuisgeraakt.
Een voorlopige reparatie was binnen de week geklaard, maar die nieuwe banden werden dan toch wel een zeer dringende zaak.

…

We zullen later nog wel een aantal pagina’s aan dit machientje besteden.

…

Foto : De tractor bij aankoop
(c) Marcel & Marielle

Kuren en meer

Het is niet Vichy of Vittel
ook niet Balaruc-les-Bains
…
Het is niet mondain
Maar het doet deugd
aan de botten en spieren
…
En het ligt nog mooi naast de deur ook.

De jaarlijkse kuur

Het mooie aan de Franse gezondheidszorg is dat ze zeer preventief is ingesteld.
Dat betekent dus dat men jaarlijks “op kuur kan” indien je huisarts of een specialist dat nodig vindt.
En dat wordt dan volledig ten laste genomen van de “sécu” (wat men in België “de ziekenkas” zou noemen).

En wij hebben met de leeftijd wel wat kwaaltjes ontwikkeld die voor een dergelijke kuur in aanmerking komen: reuma en artrose.
We staan dan misschien nog niet krom, en we zijn zeker en vast nog actief.
Maar af en toe steekt hier en daar wel eens een “pijntje” z’n kop op.

Maar we hebben één groot geluk:
Cransac (les thermes) ligt op nog geen 6 km van deur tot deur.
En laat dat nou net een kuuroord zijn waar men een uitstekende behandeling kan krijgen tegen reuma.

Voor diegenen die er  niet in geloven: na die kuur voelt men zich in het algemeen wat minder stijf, gaat het bewegen wat makkelijker enz…
En dat effect houdt 6 – 9 maanden aan, indien je natuurlijk de richtlijnen volgt.
Het dient tot niks als je naast de kuur als een gek zware fysieke arbeid gaat verrichten of kilometers in hoog tempo gaat wandelen of fietsen.

Marielle verdraagt die hitte en die geur niet zo goed, dus zij is er mee gesopt, maar Marcel gaat ieder jaar “3 weekjes op vakantie”.
Dat wil zeggen dat hij in de voormiddag de kuur volgt (van het ene stoombad naar het andere) en het de namiddag “rustig aan” doet. Een beetje tuinieren, wat lichte klusjes, een beetje wandelen, …
…
En dat is dus exact wat hij momenteel bezig is.

Droogteperiode

We hebben hier in het zuiden van Frankrijk na ongeveer 5-6 weken zonder neerslag van betekenis eindelijk wat regen gezien. En vorige zomer was ook al veel te droog.
Er is wat regen gevallen in het najaar en vorige week vielen er enkele sneeuwvlokjes, maar “ons beekje” stond verdomd laag voor de tijd van het jaar.

Wanneer de regen van deze weken geen soelaas brengt vrezen we voor de moestuin en de boomgaard dit jaar.
Dan moeten we op zoek naar groenten die weinig tot een water nodig hebben en nog meer hooi gaan zoeken om af te dekken.

Maar het was wel koud die laatste weken, nachtvorst tot -10, maar overdag dan wel zonnig, maar nog steeds fris.

Blog

In de blog hebben we ons voornamelijk beziggehouden met de pagina’s over voorouderonderzoek.
Zo hebben we voor de familie van Marcel heel wat gegevens van tantes en nonkels verzameld, maar er ontbreken ons nog een paar neven en nichten…
We zijn ook iets verder de geschiedenis ingedoken, maar er is nog steeds hopen werk te verrichten.

…

Foto : Het kuurhuis van Cransac
(c) Marcel & Marielle

Koetsiershand

Een paard heeft benen
en een hoofd
Zelfs een mond heeft een paard
…
Dat is meer dan wat je,
van bepaalde mensen
geneigd bent te zeggen.
…
een gedichtje gevonden op internet

Beestjes?

Neen, een paard heeft Marcel nooit gehad, en hij heeft ook nog nooit een koets gemend, maar hij zit wel met een koetsiershand.
In de afbeelding hierboven zat hij zowat tussen hand 2 en 3.
Werken, klussen en tuinieren ging nog redelijk, maar het begon pijn te doen bij het hameren of stevig vasthouden van dingen.

Dupuytren

We gaan hier niet uitleggen wat een koetsiershand (de ziekte van Dupuytren) is, hoe je eraan komt en of en hoe je er vanaf geraakt.
Doe een zoektochtje op internet en je wordt om je oren geslagen met informatie.

30 januari werd Marcel geopereerd. Dat was ’s ochtends binnen en ‘in de namiddag terug buiten. Buiten die totaal lamgelegde arm die dag zelf viel het allemaal nogal mee.

Maar toen kwam het moeilijkste: 2 weken niet “werken”, niks heffen met die hand, geen zware inspanningen, geen moestuin, … kortom: redelijk rustig blijven en zo goed als niks doen … Dat moet je dan net aan Marcel vragen.

De beesten en de weides

Vooral toen Duc, ons muildier, ongeveer anderhalve week later besloot dat het gras bij de buren beter smaakt dan bij ons.
We weten intussen dat muildieren en ezels brambessen tot op de grond afvreten.

Toen we eind vorig jaar de wei onder de rotsmuur heddan bijgewerkt en vergroot stond er een hoek van enkele 10-tallen vierkante meters nog vol met braambessen en hadden we gezegd dat we dat hoekje in het voorjaar zouden opruimen om daar de omheining te repareren.
Dat was dus buiten de beesten gerekend. Die hoek is mooi leeg gevreten, en stond de omheining daar dus in al haar halfvergane glorie te pronken.

Duc heeft er toen natuurlijk van geprofiteerd om van dat lekkere gras te proeven en hij was met geen middel terug in z’n eigen wei te krijgen.

Dat betekende dus dat die omheining moest gerepareerd worden, want de weide waar hij stond te grazen was voor de koeien van een lokale boer bestemd.
Gelukkig kennen we die mensen en konden ze er hartelijk mee lachen.
We hadden dus een paar dagen.

Maar we kunnen jullie garanderen dat een weipaal inkloppen met een paalhamer van 5 kg in normale omstandigheden al een hele karwei is. Maar om dat te doen met een hand die nog niet helemaal genezen is …

Maar in ieder geval de omheining is gerepareerd, Duc staat terug in z’n eigen wei bij z’n ezeltjes en Marcel moest een paar dagen extra rust nemen.

Voor de rest?

In de blog hebben we ons voornamelijk beziggehouden met de pagina’s over voorouderonderzoek.
In de keuken hebben we wat nieuwe soepen gemaakt omdat we stilaan de pompoenen moesten verbruiken voordat ze slecht werden.

…

Foto : Illustratie
(c) gevonden via internet

Even over ons

Wanneer een dier je zegt
dat het kan praten
…
dan liegt het waarschijnlijk
…
(oude boerenwijsheid)

Een paar achtergebleven nieuwsjes door de omstandigheden.
Want er is meer op deze wereld dan deze blog.

Een nieuwe operatie

Omdat ook de kleinkinderen onze blog lezen, hebben we een tijdje verzwegen dat Marielle ook geopereerd moest worden.
Ze had een probleem met de onderste ruggenwervels en daardoor de keuze tussen een (risicovolle) operatie of de rolstoel tegen het eind van het jaar.
Vanzelfsprekend heeft ze voor de operatie gekozen, maar dan wel door een van de betere chirurgen in de buurt van Toulouse.
Maar alles is intussen achter de rug en de resultaten zijn positiever dan eigenlijk verwacht.

De moestuin

Na onze verplichte rustperiode moest er dringend werk gemaakt worden van de uitbreiding van onze moestuin.
De laatste 2 percelen moeten klaargemaakt worden zodat we voldoende ruimte hebben om al onze groenten volgens de principes van wisselteelt te kunnen kweken.
Op die manier zijn we verzekerd van een gezonde grond en dus ook gezonde groentjes.
En dan kunnen we eindelijk beginnen denken aan het zaaiseizoen voor de zomergroenten.

Karweitjes

Bij grotere projecten heb je altijd wel ergens een rommelhoekje dat moet opgeruimd worden, of een karweitje dat al zolang wacht …
Er zijn dus een hoop kleine dingetjes bijgewerkt die anders bleven liggen zodat we nu stilaan opnieuw aan het grotere project kunnen beginnen denken.

De stambomen

Er zitten een paar taaie takken tussen die heel wat meer opzoekwerk vergen dan eerst gedacht.

De site

Wel, die vordert … voor, na of tussendoor …
Telkens we een momentje hebben vullen we hier een bladzijde aan, of voegen we ergens anders een nieuwe toe.
Onze laatste zijn natuurlijk die over onze stambomen,
maar we hebben ook een beetje bijgewerkt in onze pagina’s over de moestuin.

Oekraïne

En vanzelfsprekend blijft deze oorlog in onze hoofden spoken.
Daarom ook dat we effectief ons steentje bijdragen door schenkingen of een beetje hulp te bieden waar nodig.
Wat kost een pak spaghetti, een bokaal conserven of een fles appelsap.
En wat kan je beter doen met overtollige kledij of andere dingen dan ze wegschenken aan hen die het nodig hebben.
…

Foto : Onze handelingen en onze gedachten zijn bij de mensen in Oekraïne.
(c) onbekend – gevonden via internet

De eerste dagen van 2022

Wat doet een mens zoal tijdens deze dagen?
…
Wat nadenken over hetgeen dat was …
en nog komen moet.
…
wat wandelen tussen al die feestelijkheden door…
Wat genieten van de natuur
…
en we hebben de blog wat bijgewerkt…

Overpeinzen.

en dus een overzicht maken van het afgelopen jaar.
Dat jaar was bewogen, met enkele crisissen in en rond onze familie, in ons dorpje halfweg de heuvel …
En de corona-crisis heeft goed ingehakt op de maatschappij en de mensen die we kennen (of dachten te kennen).

En dat laat zich voelen. Overal … ,
in de winkel, in relaties met vrienden en buren, … ja, en ook in het koppel.
Maar we proberen er het beste van te maken, te repareren.
Ja, liefde is een werkwoord…

Eten en drinken

Och, al bij al hebben we het rustig gehouden.
Marcels verjaardag lekker thuis met een (beperkt) aantal goede vrienden
Een kerstmaal in een restaurant in de buurt.
De overgang van oud naar nieuw ook rustig met vrienden thuis met een flesje bubbels.
En nu Mariëlles verjaardag vieren, maar ook rustig met enkele vrienden.
Blijft ons enkel nog de “Galette des Rois” met een glaasje cider …
om dan over te gaan tot de normale gang van zaken.

Wandelen

Niet zo gek veel, maar wel kwalitatief.
Je moet toch ergens die calorieën kwijt…
’s Ochtends is het dan misschien wel koud, maar de uitzichten die je hebt met die uitgeklaarde hemel zijn gewoon onbetaalbaar.
De Plomb de Cantal mag dan prachtig wezen in zijn grootheid, maar tegelijkertijd mag je dat kleine spinnenwebje op de rand van de weg niet missen…

Voornemens

Dezer dagen moeten we ons echt eens zetten aan de grove planning van het jaar want het is nu al jaren dat we zeggen
“we gaan dit doen, we gaan dat doen,
We zouden dit moeten en we zullen dat willen”

Niet dat we echte voornemens maken, want dat lukt toch nooit helemaal.
Maar we hebben binnenkort toch enkele dagen halvelings verplichte rust…

De site bijgewerkt

Het blijft een werk van lange adem, een never ending story.
Zoals in een vorige blog al gezegd, hebben we de structuur van de site aangepast zodat de menus wat korter werden. Zo hebben we al onze bezigheden en hobbies ondergebracht onder de nieuw noemer “onze bezigheden”
Maar we hebben ook nog enkele pagina’s geschreven in natuur en milieu, en er staan er nog heel wat op stapel.
We hebben wat pagina’s aangepast in het deel over de moestuin, maar er is nog werk aan de winkel daar.
…

Foto : Mooie dingen zitten dikwijls in het kleine …
(c) Marcel & Marielle

Een DIY kerstboom

De paal lag er al meer dan een jaar, …
de planken waren ook oeroud en nat …
…
We zegden al meer dan een jaar…
We moeten toch eens…
… een nieuwe kerstboom maken …

Een project van lange adem

We zaten er al 2 jaar op te broeden.
Maar eerst was er dit,
en dan was er dat,
En dan had Marcel niet het nodige materiaal
ofwel niet het nodige gereedschap,
…
Kortom, excuses in overvloed om te verhullen dat we geen zin hadden om eraan te beginnen.
Maar niet alleen dat, er was ook een probleem met het concept, het zat niet goed in Marcel z’n hoofd. “Hij had dat ding nog niet helemaal uitgeknoebeld.”

Maar, op een dag … Eureka

Surfen, niet met de wind, niet op de golven,
Nadenken, … foto’s van vroeger bekijken …
Herinneringen ophalen …
kortom allerlei dingen doen terwijl we het projectje eigenlijk lieten sudderen,
En plots zei Marcel: “ik heb een idee, nog niet helemaal uitgewerkt, maar ik heb een idee.”

En zo rijpte het ontwerp:
Een verticale stam, met takken van planken gerecupereerd van oude paletten en tussen die takken een soort van inlegsegmenten om afstand en luchtigheid te creëren.
We besloten om te vertrekken op een basis van 80 cm breedte en zo langzaam naar de top te werken, met 1 cm per tak.
De tussensegmenten zouden ongeveer dezelfde dikte moeten hebben als de planken die de takken moesten vormen.

En de uitvoering

Heeft ook een tijdje op zich laten wachten.
Eerst moesten de takken op lengte gezaagd worden.

Dan moest dat gat geboord worden in het exacte midden van iedere tak.
Maar dat gat moest natuurlijk een diameter hebben die minstens zo groot was als de “stampaal”. En in die tussensegmenten moest ook zo een gat komen…

Daarvoor hadden we een kolomboor nodig, en die hadden we sowieso nodig voor nog een heleboel andere projecten later. Dus werd die gekocht, en natuurlijk ook een speciale forstner-boor met een diameter van 6 cm.

Dan kwam het afmeten van het midden van de “takken”.
En er moest mallen gemaakt worden zodat die gaten exact in het midden van de takken en de tussenringen zouden komen.

De gaten boren in de takken was nog redelijk simpel.
Die tussenringen waren het grote probleem:
We hadden die dingen uit gerecupereerde palen van een omheining gezaagd, maar er niet bij nagedacht dat dat hout speciaal behandeld was…

Dus het ogenblik dat we begonnen met het boren van die gaten in die tussenringen …
Begon dat hout te dampen en te stinken, terwijl de boor zeer snel heet liep.
Daarenboven braken die “ringen” dan op het einde telkens nog eens in 2 of 3 stukken uit elkaar.

Oplossing voor de tussenspatie.

Die tussenspatie was echt wel nodig om die kerstboom een luchtig karakter te geven, om hem niet te plomp te laten uitzien.
Dus hoe ging je die ringen vervangen?
Ijzerdraad? Ringen voor een badkamergordijn? Een ander soort ringen fabriceren?
Tot we ons oog lieten vallen op een oud stuk hout met schroeven die er halvelings uitstaken.

Dus we hebben telkens 3 schroeven geplaatst rond het geboorde gat van de takken  tot op een bepaalde diepte zodat er een goede cm tussenruimte zou zijn.

De vormgeving

En dan hebben we die planken rond de stam geplaatst.
Eerst kriskras om het geheel op een echte boom te laten lijken, maar dat trok echt op niks. Je kon er zelfs niks van een boom in herkennen.

En toen herinnerden we ons een vitrine die we ooit gezien hadden in de tijd dat we nog in Duitsland woonden: een spiraalvormige witte kerstboom.
Dus gelukkig maar dat die takken niet vastgeschroefd waren.

Het resultaat

Gemaakt uit afvalhout en veel fantasie:

boom1 boom2

…

Foto : En hij staat gewoonweg prachtig …
(c) Marcel & Marielle

Een sabbatjaar

Een jaartje “digitale rust”

Inderdaad,
we zijn een jaartje bewust van onze site weggebleven, geen statistieken bekeken, geen reacties bekeken, niks, …
En we hadden het nodig, want zo een blog/site slorpt je op, je wil altijd beter doen, altijd bijwerken, altijd meer en betere informatie geven.
En dan wordt het een sleur, een werk, een karwei. En dat is niet wat we voor ogen hadden toen we hieraan begonnen.

We hebben dus heel wat in te halen qua blogwerk, maar hieronder alvast een kleine opsomming van de voornaamste dingetjes dit jaar.
Die zullen naderhand uitgewerkt worden in aparte blogberichten.

Hebben we dan stilgezeten?

Zeker niet.
Er was werk genoeg aan de winkel:

  • de moestuin
    We hebben een volledig nieuw design ontwikkeld dat zich perfect inpast in het grote plaatje dat al uitgetekend en uitgewerkt was.
    Dat design omzetten in realiteit was dan weer andere kost, want veel hard labeur en vooral handenarbeid, maar de resultaten mogen er zijn.
  • de ezels
    We hebben jammer genoeg afscheid moeten nemen van Duc’s halfzus “Bisou”.
    Op een zekere dag was ze ’s ochtends nog actief, en dezelfde namiddag lag ze plots dood in de wei. Ze was nog maar 9 jaar oud en niemand die ons kan uitleggen wat er gebeurd zou kunnen zijn.
    Maar we hadden het andere ezeltje, dat we van dezelfde eigenaars gekocht hadden, ook al veel te snel moeten afgeven.
  • nieuwe ezeltjes
    Omdat paardachtigen, en dat zijn (muil)ezels tenslotte, kuddedieren zijn, mag je ze eigenlijk niet op hun eentje laten. We moesten dus op zoek naar gezelschap voor Duc.
    En daar hebben we geluk gehad. Een boer op niet al te grote afstand had een paar ezels te veel in z’n kudde en wilde af van de jongste, een moeder met haar veulen.
    Dus zijn Caddie en Kebab Duc gezelschap komen houden.
    En een extra verrassing was dat Caddie zwanger was (en nog steeds is op dit moment) zodat we binnenkort een nieuw beestje welkom mogen heten.
    Maar omdat we dan teveel dieren hebben, zullen we Kebab moeten verkopen.
  • stallingen bouwen
    Omdat we stilaan de verbouwingen aan het voorbereiden zijn, moesten er een paar oude, voorlopige, constructies afgebroken worden.
    Maar we hadden wel nog steeds stalling nodig voor zowel de graafmachine als voor de dumper en onze aanhangwagen.
    Daarnaast moest er ook een nieuwe houtschop gebouwd worden, waar we ook het grotere tuinmateriaal in wilden onderbrengen.
  • Brandhout en stommiteiten
    Begin dit jaar heeft Marcel op één van onze weides de fruitbomen vrijgemaakt door een aantal eiken om te zagen.
    En zo ging hij op een dag “eens snel effe nog een boompje doen”, maar is toen uitgeschoven met een draaiende kettingzaag in z’n hand.
    “Haast en spoed is zelden goed” of “Routine kan dodelijk zijn” …
    Resultaat:
    een jaap van 15 cm in z’n linkerbeen even boven de knie.
    Hij dacht voor dat kleine werkje geen zaagbroek nodig te hebben.
    Dat was dus 2 weken verplichte rust en veel inhaalwerk naderhand.
    Sindsdien doet ie bij het minste zaagwerk toch z’n zaagbroek aan.
  • Appeltjes
    Maar die appelaars hebben nog nooit zoveel fruit gegeven.
    Terwijl op andere weides de bloesems in het voorjaar bevroren waren en we daar dus totaal geen oogst hadden, heeft deze wei toch rond de 600 kg opgeleverd.
    Dat geeft dus veel appelsap, ciderazijn, “appelwater”, confituur, compote, en appeltjes om zo te eten natuurlijk…
  • Een rampjaar voor de tomaten
    en nog een paar andere groenten…
    Een te droog voorjaar met zelfs nog zeer late vorst, een te natte overgang naar de zomer en dan daarbovenop nog eens een droogte van enkele maanden …
    daar kunnen niet veel groenten tegen.
    Vooral voor de tomaten was het rampzalig. Door de vele regen heeft zich zeer snel de meeldauw ontwikkeld en die was niet tegen te houden. Je kon de aangetaste scheuten niet zo snel verwijderen of de rest was al aangetast.
    Ook de knoflook, sjalotten en uien konden niet zo goed tegen de nattigheid, net zoals de knolselder, de rode bieten en nog een paar knolgewassen
    Daarentegen hadden we meer dan voldoende courgettes en pompoenen en hadden de aardappeltjes en boontjes het eigenlijk ook niet slecht gedaan.
  • …

En nog eens een coronajaar

Dat dat verdomde coronavirus nog steeds niet weg is, hebben we geweten.
We hebben intussen onze derde prik gehad en bereiden ons voor op een nieuwe prik in het voorjaar.
Intussen gaan we het derde jaar in dat we onze kinderen en kleinkinderen niet meer hebben kunnen vasthouden en knuffelen.
Telkens kwam dat verdomde virus weer terug de kop opsteken.

We hebben onze mening over anti-vaxxers en andere zaken, maar we gaan beleefd blijven …

Plantfiches

Na studie en synthese zijn we er eindelijk in geslaagd om een type plantfiche te ontwikkelen die aan onze verwachtingen en eisen voldoet.
Nu moeten we die “alleen nog maar” invullen en per plant heb je toch al snel meerdere dagen nodig om de informatie te verzamelen, te sorteren, te ordenen om uiteindelijk het essentiële over te houden voor een werkbaar instrument voor de moestuin.

En dan het dagdagelijks leven

Dat gaat ’n gangetje, met ups en downs, met de probleempjes die komen met de jaren, met vrolijke dagen en minder vrolijke.
Het sociale leven lijdt wel enorm onder corona omdat er hier in het diepe Frankrijk toch meer protest is tegen de maatregelen waardoor een aantal buren en kennissen niet meer kunnen of willen deelnemen aan de activiteiten die dan toch kunnen doorgaan, maar dan “enkel met QR-code” …
En zelf proberen we toch nog steeds zo voorzichtig mogelijk te zijn in onze keuze van activiteiten, zeker met de laatste coronacijfers.

Er komen ook een paar dingen op ons af inzake gezondheid:
ja of neen operatie voor Mariëlle en welk alternatief indien geen operatie,
en toch een operatie voor Marcel.

En dan gaan we nu beginnen met het bijwerken van de site, de blogberichten en onze plantenfiches.

…

Foto : Marielle met onze ezeltjes
(c) Marcel & Marielle

De eerste vorst

Novembre est le mois des morts,
… Si tu ne veux pas mourir encore,
… Habille-toi plus fort.

Eindelijk, het heeft gevroren!

Na een lange (te) warme periode wordt het eindelijk kouder.
Waarom we daar zo tevreden over zijn?
Heel simpel, Het doet gewoon deugd om eens een echt frisse neus te halen. En we kunnen ook mispels gaan plukken om er -wat anders?- lekkere confituur van te maken.

Maar de natuur heeft deze vorst ook nodig om tot rust te komen. Enkel de wintergroenten “doen” het nog, de prei, kolen, …
We hebben onze laatste frambozen van het jaar geplukt…
Het is de ideale tijd om knoflook te planten.
…
En het is een ideale periode om al aan de voorbereidingen van volgend seizoen te beginnen.

Ons dagelijkse leventje…

kabbelt “rustig” verder.
Door het mooie weer zijn we van het eerste tot het laatste licht buiten bezig en daarna moet het gereedschap onderhouden worden, de kettingen van de zagen geslepen, …

We hebben gratis hooi kunnen vinden om de groentetuin te mulchen. Daar kruipt wel wat tijd in, maar het zal wel lonen.
Tegelijkertijd is het bladeren verzamelen geblazen, die geven een uitstekende compost.

De nieuwe houtschop krijgt ook eindelijk z’n finale vorm, er zijn nog wat details te regelen.

En dan begint binnenkort het seizoen van houthakken:
begin december is het namelijk dalende maan, een ideale periode om bomen te vellen omdat dan het sap zo goed als volledig in de wortels zit.

En de site?

Dat moet dan maar gebeuren in de resterende tijd…

We zijn bezig met nieuwe pagina’s over hetgeen we dit jaar gedaan en gemaakt hebben.
Er zijn al een aantal pagina’s klaar over confituur maken en conserveren van groenten en fruit.

Daarnaast denken we ook na over het creëren van nieuwe berichten met een vroegere publicatiedatum zodat we die berichten toch een beetje in de juiste volgorde kunnen plaatsen.

We zijn er in geslaagd om een aantal van de problemen met de WP-editor (de computeromgeving waarin deze site gesmaakt wordt) op te lossen of te omzeilen. Alles lukt nog niet, maar het begint dus toch te lopen.
…

Foto : Een van die prachtige ochtenden na een nachtj vorst
(c) Marcel & Marielle

Het rare 2020

We hebben een lange tijd niets aan de site gedaan.
Was het omdat we geen zin hadden?
… geen tijd hadden?
… met een writers-block zaten?
… of hadden we er gewoon even genoeg van?

Geen idee, maar we hadden eventjes geen zin om ons om de site/blog te bekommeren.
Er zijn zoveel dingen geweest dit jaar dat we niet meer weten wat het juist was, maar feit is dat we langzaam terug opstarten.
Daar is best veel werk aan omdat we een hoop achterstand hebben en dat allemaal moeten inhalen.

De crisis?

Of ligt het dan toch aan die coronacrisis die zo een beetje alles door elkaar gegooid heeft.
En alhoewel we hier op het platteland toch niet echt opgesloten zitten, ondervinden we toch een soort drukkend, verstikkend gevoel in de maatschappij.
Een aantal mensen wordt argwanender, agressiever, verdraagt minder van de ander…

Weinig tot geen contacten, bezoeken, etentjes, geen ontbijten, geen wandelingen… Het vreet toch aan een mens, zelfs wanneer je graag op je eentje bent, graag thuis zit of gewoon graag wat rust wil hebben. Af en toe anderen zien, ontmoeten, knuffelen… kan toch deugd doen.

De situatie in de USA?

Dat circus ginds heeft ook voor een groot deel ons leven beheerst dit jaar. Zo veel zelfs dat we er onze buik van vol hadden/hebben.
Laat ons hopen dat het met de nieuwe president ginds allemaal een beetje kalmeert, dat de rust in de internationale politiek terugkeert zodat de brandjes links en rechts kunnen uitdoven of geblust worden.

De lange, hete en droge zomer?

Deze heeft ons ook parten gespeeld, vooral het watertekort.
De moestuin en de beesten moesten regelmatig water krijgen.
De groenten deden het niet zoals moest.
We hadden “beestenbezoek’ dat ons niet alleen al onze aardappelen gekost heeft, maar ook nog eens onze pompoenen en aanverwanten. De boosdoener is nog niet helemaal gekend: ofwel de woelmuis ofwel de ritnaald (larve van de kniptor), maar we denken vooral toch de woelmuis.

De nieuwe WP-editor?

Voorts hebben we onze moeilijkheden met de nieuwe editor van WordPress, waardoor we zelfs een verhuis van de site naar een andere blogsite zouden kunnen overwegen. Maar dat is nog af te wachten, we ploeteren nog even door met deze site.

Het dagelijkse leven?

Maar we hebben echt niet stilgezeten.
er werden verschillende nieuwe opslaghokken gebouwd, een nieuwe stalling voor de graafmachine.
De moestuin werd verder uitgebouwd en door nieuwe inzichten in permacultuur ook omgebouwd worden
De oogst moest verwerkt worden, met nieuwe recepten tot gevolg.
Dus meer dan genoeg om te vertellen dus.

Foto : spotcartoon over het virus en het fake news dat ons ganse jaar bepaald heeft
(c) thenationalnews.com

Confinement 1

Ik geef mezelf de toelating om …
… brood te gaan halen
… met m’n hond te gaan wandelen
… m’n moeder te gaan helpen
…

Daar kwam het zowat op neer.

Het was te voorzien

Eigenlijk kon iedereen met een beetje verstand dit zien aankomen. Vooral toen de eerste uitbraken kwamen na de skireizen en je het gedrag van de massa bekeek in de stad of winkelcentra.
En zelfs toen hadden de Fransen op het platteland het nog niet helemaal begrepen. Ze bleven elkaar de hand geven, knuffelen, begroetingskussen geven, …

Nu ja, de cijfers hier in de Aveyron waren toen eigenlijk nog niet echt alarmerend en -buiten dan een terugkerende skiër in Cransac- kenden we geen gevallen in onze onmiddellijke omgeving.
Het platteland bleef nog grotendeels gespaard, maar moest toch op slot.

Het papiertje

Het kwam eigenlijk neer op datgene dat boven beschreven staat:
“ik geef mezelf de toestemming om …”

Maar je moest het wel bijhebben, want er werd wel degelijk gecontroleerd.
In het begin bijna overal, naderhand meer logisch gericht.

En er waren echt wel politiemensen die heel ver gingen in die controles:

  • via GPS controleren of je wel binnen die kilometer rond het huis was
  • je boodschappentas controleren of je wel genoeg gekocht had, en er geen “uitstapje” van gemaakt had
  • of keken of je je boodschappen niet te ver van huis deed
  • of vroegen waarom je naar de dokter of apotheker ging
  • …

De gevolgen

Voor ons, hier op het platteland, viel het allemaal nogal mee:
we konden nog buiten, terwijl de mensen in de stad het daar wel moeilijker mee hadden.
We mochten wel niemand ontvangen of niet bij vrienden op bezoek, maar buurten op afstand kon nog steeds.
Het winkelen werd bemoeilijkt, en we konden niet op restaurant, maar al bij al was het nog zo moeilijk niet. Vooral niet omdat het gewoonweg fantastisch mooi weer was.

Maar het mooiste was wel dat de wereld stopte met als een gek rond te hollen.
Er waren bijna geen auto’s op de wegen, er waren geen vliegtuigen te zien of te horen.
Die stilte viel echt op, gewoonweg kunnen genieten van het fluiten van  de vogeltjes, het loeien van de koeien in de weides zonder dat er boven je hoofd -tig vliegtuigen overkwamen of een auto de berg kwam afgedonderd.
Voor een aantal mensen was dit waarschijnlijk moeilijker dan voor ons, wij zijn nu eenmaal geen reisduiven die absoluut ergens anders naar toe willen.

En ons dagelijkse leventje?

Dat draaide rustig door. Er kon buiten gewerkt worden, de moestuin moest voorbereid worden en er was een hoop opruimwerk blijven liggen.

…

Foto : Een satirische toelating om je huis te mogen verlaten.
(c) Marcel & Marielle