Categorie: moestuin

Even over ons

Wanneer een dier je zegt
dat het kan praten
…
dan liegt het waarschijnlijk
…
(oude boerenwijsheid)

Een paar achtergebleven nieuwsjes door de omstandigheden.
Want er is meer op deze wereld dan deze blog.

Een nieuwe operatie

Omdat ook de kleinkinderen onze blog lezen, hebben we een tijdje verzwegen dat Marielle ook geopereerd moest worden.
Ze had een probleem met de onderste ruggenwervels en daardoor de keuze tussen een (risicovolle) operatie of de rolstoel tegen het eind van het jaar.
Vanzelfsprekend heeft ze voor de operatie gekozen, maar dan wel door een van de betere chirurgen in de buurt van Toulouse.
Maar alles is intussen achter de rug en de resultaten zijn positiever dan eigenlijk verwacht.

De moestuin

Na onze verplichte rustperiode moest er dringend werk gemaakt worden van de uitbreiding van onze moestuin.
De laatste 2 percelen moeten klaargemaakt worden zodat we voldoende ruimte hebben om al onze groenten volgens de principes van wisselteelt te kunnen kweken.
Op die manier zijn we verzekerd van een gezonde grond en dus ook gezonde groentjes.
En dan kunnen we eindelijk beginnen denken aan het zaaiseizoen voor de zomergroenten.

Karweitjes

Bij grotere projecten heb je altijd wel ergens een rommelhoekje dat moet opgeruimd worden, of een karweitje dat al zolang wacht …
Er zijn dus een hoop kleine dingetjes bijgewerkt die anders bleven liggen zodat we nu stilaan opnieuw aan het grotere project kunnen beginnen denken.

De stambomen

Er zitten een paar taaie takken tussen die heel wat meer opzoekwerk vergen dan eerst gedacht.

De site

Wel, die vordert … voor, na of tussendoor …
Telkens we een momentje hebben vullen we hier een bladzijde aan, of voegen we ergens anders een nieuwe toe.
Onze laatste zijn natuurlijk die over onze stambomen,
maar we hebben ook een beetje bijgewerkt in onze pagina’s over de moestuin.

Oekraïne

En vanzelfsprekend blijft deze oorlog in onze hoofden spoken.
Daarom ook dat we effectief ons steentje bijdragen door schenkingen of een beetje hulp te bieden waar nodig.
Wat kost een pak spaghetti, een bokaal conserven of een fles appelsap.
En wat kan je beter doen met overtollige kledij of andere dingen dan ze wegschenken aan hen die het nodig hebben.
…

Foto : Onze handelingen en onze gedachten zijn bij de mensen in Oekraïne.
(c) onbekend – gevonden via internet

De eerste dagen van 2022

Wat doet een mens zoal tijdens deze dagen?
…
Wat nadenken over hetgeen dat was …
en nog komen moet.
…
wat wandelen tussen al die feestelijkheden door…
Wat genieten van de natuur
…
en we hebben de blog wat bijgewerkt…

Overpeinzen.

en dus een overzicht maken van het afgelopen jaar.
Dat jaar was bewogen, met enkele crisissen in en rond onze familie, in ons dorpje halfweg de heuvel …
En de corona-crisis heeft goed ingehakt op de maatschappij en de mensen die we kennen (of dachten te kennen).

En dat laat zich voelen. Overal … ,
in de winkel, in relaties met vrienden en buren, … ja, en ook in het koppel.
Maar we proberen er het beste van te maken, te repareren.
Ja, liefde is een werkwoord…

Eten en drinken

Och, al bij al hebben we het rustig gehouden.
Marcels verjaardag lekker thuis met een (beperkt) aantal goede vrienden
Een kerstmaal in een restaurant in de buurt.
De overgang van oud naar nieuw ook rustig met vrienden thuis met een flesje bubbels.
En nu Mariëlles verjaardag vieren, maar ook rustig met enkele vrienden.
Blijft ons enkel nog de “Galette des Rois” met een glaasje cider …
om dan over te gaan tot de normale gang van zaken.

Wandelen

Niet zo gek veel, maar wel kwalitatief.
Je moet toch ergens die calorieën kwijt…
’s Ochtends is het dan misschien wel koud, maar de uitzichten die je hebt met die uitgeklaarde hemel zijn gewoon onbetaalbaar.
De Plomb de Cantal mag dan prachtig wezen in zijn grootheid, maar tegelijkertijd mag je dat kleine spinnenwebje op de rand van de weg niet missen…

Voornemens

Dezer dagen moeten we ons echt eens zetten aan de grove planning van het jaar want het is nu al jaren dat we zeggen
“we gaan dit doen, we gaan dat doen,
We zouden dit moeten en we zullen dat willen”

Niet dat we echte voornemens maken, want dat lukt toch nooit helemaal.
Maar we hebben binnenkort toch enkele dagen halvelings verplichte rust…

De site bijgewerkt

Het blijft een werk van lange adem, een never ending story.
Zoals in een vorige blog al gezegd, hebben we de structuur van de site aangepast zodat de menus wat korter werden. Zo hebben we al onze bezigheden en hobbies ondergebracht onder de nieuw noemer “onze bezigheden”
Maar we hebben ook nog enkele pagina’s geschreven in natuur en milieu, en er staan er nog heel wat op stapel.
We hebben wat pagina’s aangepast in het deel over de moestuin, maar er is nog werk aan de winkel daar.
…

Foto : Mooie dingen zitten dikwijls in het kleine …
(c) Marcel & Marielle

Een sabbatjaar

Een jaartje “digitale rust”

Inderdaad,
we zijn een jaartje bewust van onze site weggebleven, geen statistieken bekeken, geen reacties bekeken, niks, …
En we hadden het nodig, want zo een blog/site slorpt je op, je wil altijd beter doen, altijd bijwerken, altijd meer en betere informatie geven.
En dan wordt het een sleur, een werk, een karwei. En dat is niet wat we voor ogen hadden toen we hieraan begonnen.

We hebben dus heel wat in te halen qua blogwerk, maar hieronder alvast een kleine opsomming van de voornaamste dingetjes dit jaar.
Die zullen naderhand uitgewerkt worden in aparte blogberichten.

Hebben we dan stilgezeten?

Zeker niet.
Er was werk genoeg aan de winkel:

  • de moestuin
    We hebben een volledig nieuw design ontwikkeld dat zich perfect inpast in het grote plaatje dat al uitgetekend en uitgewerkt was.
    Dat design omzetten in realiteit was dan weer andere kost, want veel hard labeur en vooral handenarbeid, maar de resultaten mogen er zijn.
  • de ezels
    We hebben jammer genoeg afscheid moeten nemen van Duc’s halfzus “Bisou”.
    Op een zekere dag was ze ’s ochtends nog actief, en dezelfde namiddag lag ze plots dood in de wei. Ze was nog maar 9 jaar oud en niemand die ons kan uitleggen wat er gebeurd zou kunnen zijn.
    Maar we hadden het andere ezeltje, dat we van dezelfde eigenaars gekocht hadden, ook al veel te snel moeten afgeven.
  • nieuwe ezeltjes
    Omdat paardachtigen, en dat zijn (muil)ezels tenslotte, kuddedieren zijn, mag je ze eigenlijk niet op hun eentje laten. We moesten dus op zoek naar gezelschap voor Duc.
    En daar hebben we geluk gehad. Een boer op niet al te grote afstand had een paar ezels te veel in z’n kudde en wilde af van de jongste, een moeder met haar veulen.
    Dus zijn Caddie en Kebab Duc gezelschap komen houden.
    En een extra verrassing was dat Caddie zwanger was (en nog steeds is op dit moment) zodat we binnenkort een nieuw beestje welkom mogen heten.
    Maar omdat we dan teveel dieren hebben, zullen we Kebab moeten verkopen.
  • stallingen bouwen
    Omdat we stilaan de verbouwingen aan het voorbereiden zijn, moesten er een paar oude, voorlopige, constructies afgebroken worden.
    Maar we hadden wel nog steeds stalling nodig voor zowel de graafmachine als voor de dumper en onze aanhangwagen.
    Daarnaast moest er ook een nieuwe houtschop gebouwd worden, waar we ook het grotere tuinmateriaal in wilden onderbrengen.
  • Brandhout en stommiteiten
    Begin dit jaar heeft Marcel op één van onze weides de fruitbomen vrijgemaakt door een aantal eiken om te zagen.
    En zo ging hij op een dag “eens snel effe nog een boompje doen”, maar is toen uitgeschoven met een draaiende kettingzaag in z’n hand.
    “Haast en spoed is zelden goed” of “Routine kan dodelijk zijn” …
    Resultaat:
    een jaap van 15 cm in z’n linkerbeen even boven de knie.
    Hij dacht voor dat kleine werkje geen zaagbroek nodig te hebben.
    Dat was dus 2 weken verplichte rust en veel inhaalwerk naderhand.
    Sindsdien doet ie bij het minste zaagwerk toch z’n zaagbroek aan.
  • Appeltjes
    Maar die appelaars hebben nog nooit zoveel fruit gegeven.
    Terwijl op andere weides de bloesems in het voorjaar bevroren waren en we daar dus totaal geen oogst hadden, heeft deze wei toch rond de 600 kg opgeleverd.
    Dat geeft dus veel appelsap, ciderazijn, “appelwater”, confituur, compote, en appeltjes om zo te eten natuurlijk…
  • Een rampjaar voor de tomaten
    en nog een paar andere groenten…
    Een te droog voorjaar met zelfs nog zeer late vorst, een te natte overgang naar de zomer en dan daarbovenop nog eens een droogte van enkele maanden …
    daar kunnen niet veel groenten tegen.
    Vooral voor de tomaten was het rampzalig. Door de vele regen heeft zich zeer snel de meeldauw ontwikkeld en die was niet tegen te houden. Je kon de aangetaste scheuten niet zo snel verwijderen of de rest was al aangetast.
    Ook de knoflook, sjalotten en uien konden niet zo goed tegen de nattigheid, net zoals de knolselder, de rode bieten en nog een paar knolgewassen
    Daarentegen hadden we meer dan voldoende courgettes en pompoenen en hadden de aardappeltjes en boontjes het eigenlijk ook niet slecht gedaan.
  • …

En nog eens een coronajaar

Dat dat verdomde coronavirus nog steeds niet weg is, hebben we geweten.
We hebben intussen onze derde prik gehad en bereiden ons voor op een nieuwe prik in het voorjaar.
Intussen gaan we het derde jaar in dat we onze kinderen en kleinkinderen niet meer hebben kunnen vasthouden en knuffelen.
Telkens kwam dat verdomde virus weer terug de kop opsteken.

We hebben onze mening over anti-vaxxers en andere zaken, maar we gaan beleefd blijven …

Plantfiches

Na studie en synthese zijn we er eindelijk in geslaagd om een type plantfiche te ontwikkelen die aan onze verwachtingen en eisen voldoet.
Nu moeten we die “alleen nog maar” invullen en per plant heb je toch al snel meerdere dagen nodig om de informatie te verzamelen, te sorteren, te ordenen om uiteindelijk het essentiële over te houden voor een werkbaar instrument voor de moestuin.

En dan het dagdagelijks leven

Dat gaat ’n gangetje, met ups en downs, met de probleempjes die komen met de jaren, met vrolijke dagen en minder vrolijke.
Het sociale leven lijdt wel enorm onder corona omdat er hier in het diepe Frankrijk toch meer protest is tegen de maatregelen waardoor een aantal buren en kennissen niet meer kunnen of willen deelnemen aan de activiteiten die dan toch kunnen doorgaan, maar dan “enkel met QR-code” …
En zelf proberen we toch nog steeds zo voorzichtig mogelijk te zijn in onze keuze van activiteiten, zeker met de laatste coronacijfers.

Er komen ook een paar dingen op ons af inzake gezondheid:
ja of neen operatie voor Mariëlle en welk alternatief indien geen operatie,
en toch een operatie voor Marcel.

En dan gaan we nu beginnen met het bijwerken van de site, de blogberichten en onze plantenfiches.

…

Foto : Marielle met onze ezeltjes
(c) Marcel & Marielle

Appelsap en de rest

Iedereen wil appels eten …
Maar er zijn er niet veel
…
…. die ze willen plukken

Een niet al te best jaar.

Door een late vorst tijdens de bloei van de appelaars hier in de streek, waren we op z’n minst de helft van de bloesems, en dus ook van de appels, kwijt.
Gelukkig was één van onze weides redelijk beschut gebleven van die koude wind en konden we daar nog een mooie oogst vinden.

Het was die wei waar Marcel in het voorjaar de eiken had omgelegd (en zich in z’n been had gezaagd) om de appelaars wat licht en ruimte te geven.

We hadden dan ook een eerste oogst van om en bij de 600 tot 700 kilo.

De vereniging

Samen met de andere leden van de vereniging “Variétés Locales” onderhouden we ook een gemeenschappelijke boomgaard. Snoeien, rot fruit of te vroeg gevallen fruit weggooien,  bomen controleren op ziektes en behandelen…
En vanzelfsprekend worden daar ook de appels geraapt en geplukt.
Tijdens de laatste onderhoudsronde, konden we zien dat de bomen werkelijk vol appels hingen, er waren zelfs enkele takken gescheurd onder het gewicht.

Dat betekende dus dat we overvloedig appelsap zouden kunnen maken om te verkopen ten voordele van de vereniging.
De bestelling liepen dan ook vlot binnen.

Diefstal

Alleen kwamen we op de plukdag voor een onaangename verrassing te staan:
Plots waren alle appels vanaf de grond tot op reikhoogte weg.
Er lag of hing geen enkele appel meer in bereik.
Naar schatting waren er ongeveer 500 tot 600 kilo weg.
Wie dat allemaal gestolen heeft weten we niet, maar de boomgaard ligt tussen een verkaveling en bossen en weides, vlakbij de gemeentelijke sporthal, er loopt een wandelweg langs, je kan er met de auto geraken …
En niemand van de buren heeft ook maar iets gezien…

De dag van het persen.

Tja, dan heb je als vereniging voor 700 liter aan bestellingen en kan je er maar een goede 300 – 400 leveren.
Dus klop je aan bij je leden …
En omdat wij nog een beetje appelsap over hadden van vorig jaar, en we ook nog niet alle appels geplukt hadden, hebben wij gelukkig de rest van de bestelling kunnen overnemen.

Met 600 kilo appels maak je ongeveer 300 liter sap.
Van die 300 liter zijn we met 10 liter thuisgeraakt…

En verder?

Intussen had het verhaal van de diefstal de ronde gedaan in de buurt en konden we via vrienden en kennissen nog een aantal appels rapen op andere plaatsen.
Resultaat:
we hadden opnieuw meer dan 600 kg appels en hebben we onze geplande dingen kunnen doen:

  • 100 liter appelsap voor het maken van “eau de vie”
  • 20-30 liter appelsap voor ciderazijn
  • ongeveer 250 liter appelsap voor persoonlijk gebruik en occasionele verkoop aan vrienden of kennissen.
  • enkele kilos voor appelmoes en confituur
  • kilos en kilos gewone eetappels
  • en appeltjes voor onze viervoeters

We hebben intussen dus opnieuw een paar weides gevonden waar we de volgende jaren mogen rapen en plukken.
…

Foto : En daarmee moet je dan te voet naar huis, een kleine 700 meter maar maal drie dan.
(c) Marcel & Marielle

Het bruine goud

Qui vend sa paille vend son grain…
…Qui vend son fumier vend son pain.

Oud boerenspreekwoord

Gouden afval

Zonder mest heb je inderdaad geen brood, want het is de gecomposteerde mest die de aarde voedt en de aarde voedt vervolgens de plant.

We hebben vorige weken (eigenlijk groen) moeten lachen met de stommiteiten van de mensen.

Een van onze buren had een halve dag hard z’n best gedaan om alle bladeren op z’n koer samen te harken om ze daarna dan ergens op één van z’n weides te gaan verbranden. Niet alleen stonk dat verschrikkelijk, maar die rook bleef door het weer ook nog eens een ganse dag en nacht rond het dorp hangen.
Een andere buur gooit dagelijks z’n bijeengeharkte bladeren in z’n aanhangertje om dan op zaterdag naar het afvalpark te gaan om ze daar te gaan droppen.

En dan klagen beiden in het voorjaar dat de bloemen- en potgrond zo duur zijn.
Maar wanneer wij dan zeggen dat ze in het najaar de potgrond hebben verbrand of weggegooid, snappen ze het niet…

…Wij verzamelen zoveel mogelijk de bladeren op onze weides en in onze bossen, en pakken tegelijkertijd de oude ezelvijgen mee.
Dat gaat dan de composthoop op, samen met het andere tuinafval, en verandert dan in compost en na een jaartje zelfs in pure pot- en bloemengrond. Ideaal om voor te zaaien en zaailingen om te potten.

Jaarlijks halen we, naast de halfrijpe compost, zo ongeveer iets meer dan een kubieke meter van die zaaigrond.
Wanneer je dan in de winkels ziet wat die grond per klein zakje kost, dan weet je dat je inderdaad bruin goud verzameld hebt.

Het is plots koud en guur geworden.

En daarbovenop regent en miezert het ook nog eens. Eén dezer dagen zou het wel eens kunnen sneeuwen.
Daardoor vermindert de zin om naar buiten te gaan, maar van een beetje kou ga je niet dood…
Er zijn -naast bladeren en paardenmest rapen- werkjes genoeg op de boer’nbuiten.

Houthakkertje spelen

Binnenkort is het de laatste dalende maan van het jaar en die valt toevallig samen met de afnemende maan.
Volgens de ouderen is deze periode van “la dernière vieille lune de l’année” de ideale periode dus om bomen te vellen.
Het sap zit volledig in de wortels en het hout zal dus mooi sapdroog zijn en niet zo snel rotten.

Apestreken van onze ezels

Bij het repareren van de omheining van de weide onder het huis hadden we een boom moeten vellen die anders toch zou gevallen zijn.
De beek had het halve wortelstel blootgespoeld en de ezels hadden deftig aan de bast geknaagd zodat-ie half dood was.
Zo gezegd, zo gedaan. We hebben alles mooi op maat gezaagd: dikke blokken op 33 cm, andere stukken op 1 meter en de takken op 2 meter. Dat is makkelijk voor het zagen later. En vervolgens hadden we alles mooi op een hoop gelegd naast de wei.

Hebben die twee viervoeters niet beter gevonden dan met hun hals -tussen de prikkeldraad door- de takken vast te pakken met hun tanden en ze -tussen die prikkeldraad door- de wei in te sleuren om daarna rustig van de bast te kunnen smullen.
Maar het weze hen gegund…

IdN van de post en andere pagina’s

We hebben weer enkele pagina’s in de afdeling raad en daad aan moeten passen door wijzigende regeltjes.
Zo is de digitale identiteit van de post niet meer voor ons beschikbaar. Dat is enkel nog voor personen die een Frans identiteitsbewijs hebben.
Wij zijn dus ook onze oude IdN kwijt.
We hebben hiervoor de Franse post aangeschreven en hun antwoord is een koud “jammer maar helaas – en u heeft andere mogelijkheden om op officiële sites in te loggen“.
Daarnaast zijn er enkele kleinigheden veranderd inzake het inschrijven van een auto in Frankrijk zodat het zelf inschrijven weer iets moeilijker geworden is. Je kan het nog steeds zelf doen, maar je merkt dat de Franse overheid eigenlijk van deze dienstverlening af wil en je naar commerciële (betalende) partners dwingt.
Dat heet dan in newspeak “de staat moet afslanken”, in realiteit moet je duur betalen voor een dienst die vroeger “gratis” was. Je betaalde er wel voor via je belastingen, maar die verminderen dan toch niet in verhouding.
…

Foto : Het toekomstige bruin goud, nu noggewoon gevallen blad.
(c) Marcel & Marielle

De eerste vorst

Novembre est le mois des morts,
… Si tu ne veux pas mourir encore,
… Habille-toi plus fort.

Eindelijk, het heeft gevroren!

Na een lange (te) warme periode wordt het eindelijk kouder.
Waarom we daar zo tevreden over zijn?
Heel simpel, Het doet gewoon deugd om eens een echt frisse neus te halen. En we kunnen ook mispels gaan plukken om er -wat anders?- lekkere confituur van te maken.

Maar de natuur heeft deze vorst ook nodig om tot rust te komen. Enkel de wintergroenten “doen” het nog, de prei, kolen, …
We hebben onze laatste frambozen van het jaar geplukt…
Het is de ideale tijd om knoflook te planten.
…
En het is een ideale periode om al aan de voorbereidingen van volgend seizoen te beginnen.

Ons dagelijkse leventje…

kabbelt “rustig” verder.
Door het mooie weer zijn we van het eerste tot het laatste licht buiten bezig en daarna moet het gereedschap onderhouden worden, de kettingen van de zagen geslepen, …

We hebben gratis hooi kunnen vinden om de groentetuin te mulchen. Daar kruipt wel wat tijd in, maar het zal wel lonen.
Tegelijkertijd is het bladeren verzamelen geblazen, die geven een uitstekende compost.

De nieuwe houtschop krijgt ook eindelijk z’n finale vorm, er zijn nog wat details te regelen.

En dan begint binnenkort het seizoen van houthakken:
begin december is het namelijk dalende maan, een ideale periode om bomen te vellen omdat dan het sap zo goed als volledig in de wortels zit.

En de site?

Dat moet dan maar gebeuren in de resterende tijd…

We zijn bezig met nieuwe pagina’s over hetgeen we dit jaar gedaan en gemaakt hebben.
Er zijn al een aantal pagina’s klaar over confituur maken en conserveren van groenten en fruit.

Daarnaast denken we ook na over het creëren van nieuwe berichten met een vroegere publicatiedatum zodat we die berichten toch een beetje in de juiste volgorde kunnen plaatsen.

We zijn er in geslaagd om een aantal van de problemen met de WP-editor (de computeromgeving waarin deze site gesmaakt wordt) op te lossen of te omzeilen. Alles lukt nog niet, maar het begint dus toch te lopen.
…

Foto : Een van die prachtige ochtenden na een nachtj vorst
(c) Marcel & Marielle

Cucurbitaceae

Oftewel komkommertijd
maar dan echt letterlijk: komkommers, courgettes en pompoenen met hopen.

Dat wordt dus conserven maken…

… en soep ook natuurlijk

De oogst in het kort.

Alhoewel het voorjaar niet typisch te noemen was, en de zomer nog eens heter, droger en langer werd dan de vorige jaren, hadden we toch veel pompoenen en komkommers. Ze waren wel wat kleiner dan anders maar dat werd goedgemaakt door de aantallen.
Ook de aubergines waren kleiner dan normaal.
Door het extreme weer, waren er ook niet zo veel tomaten als andere jaren en de woelmuis is gaan lopen met een tamelijk deel van onze aardappeloogst.
Boontjes hadden we dan weer genoeg en fruit voor confituur ook, maar dan ook maar net.

En het leven?

Dat kabbelt rustig verder.
De grote werken liggen gelukkig stil zodat we het rustig aan kunnen doen.
Marcel revalideert rustig, maar kruipt toch tegen de muren op omdat hij “niet mag werken”. Marielle verwent hem wel en dat laat hij graag toe.

Voorts hebben we nog een heel kattenverhaal te vertellen, maar we kunnen al wel zeggen dat er 2 nieuwe bewoners zijn bijgekomen, nadat we er op korte tijd toch enkele verloren zijn.

De site

Die wordt rustig verder bijgewerkt.
We zijn bezig met een deel over het conserveren natuurlijk.
Daar vind je ook nuttige informatie over het zelf maken van etiketten.
We proberen ook nog een paar receptjes af te werken in het kokkerellen deel en
ook nog onze tuinbelevenissen in een leesbare vorm te krijgen.

.

Foto : iemand een pompoentje?
(c) Marcel & Marielle

 

Mekaar helpen of niet

Een beetje late publicatie…
maar door de evenementen hebben we ons echt niet veel om de site kunnen bekommeren…
… Maar beter laat dan nooit!!!

Hooi voor de moestuin

Gelukkig zijn er nog mensen die mekaar belangeloos helpen.
Omdat we in onze moestuin meer en meer evolueren naar een cultuur onder hooi zochten we voldoende oud hooi om dit te kunnen verwezenlijken.
Zo hadden we op een weide in de buurt een 20-tal hooibalen zien liggen die daar lagen te verrotten. Maar van wie waren die, en hoe kregen we die thuis?
De eerste vraag was snel opgelost, gewoon even navragen op het gemeentehuis van wie dat stuk grond was en dan was het een kwestie van even voorbijgaan en vragen of we die boer ervan mochten verlossen. En ja hoor, we mochten ze gratis en voor niks afhalen.
Dan nog even naar één van onze kennissen bellen om te zien of hij ergens tijd kon vrijmaken en een tijdje later lagen die balen in onze moestuin.
Het heeft ons wel “een pintje” en wat chocolade gekost, maar we kunnen weer verder.
Nu moeten we zien hoe we dat voor het volgende seizoen kunnen regelen.

De eerste aardbeien.

De moestuin heeft ons intussen al onze eerste aardbeien opgeleverd. Er gaat toch niks boven dergelijke verse lekkernijen met de smaak van de zon.
We hebben intussen een kleine 300 aardbeienstruiken omgeplant van de oude naar de nieuwe moestuin, en er moeten er nog een 30 – 40 volgen. De oogst zal dit jaar niet zo fantastisch zijn, maar dat zal zich volgend jaar wel terugbetalen.

Weer eens die verdomde Franse bureaucratie

Zoals we in vorig blogbericht hebben geschreven, zijn we bezig iemand te helpen met haar emigratie naar Frankrijk.
Zo proberen we een afspraak voor deze dame te regelen op de Franse post om een rekening te openen onder het “droit de compte“. Alleen kent de bediende van de postbank haar zaken niet al te best en probeert ze ons wijs te maken dat de wetten veranderd zijn.
We zullen weer eens hogerop moeten aanbellen … of met de wetgeving beginnen zwaaien … wordt vervolgd dus.

Het dorp

Er is blijkbaar weer een haar in de soep in het lagere gedeelte van het dorp. Wat juist de aanleiding is, weet eigenlijk niemand, maar het ene deel van de straat spreekt niet meer met het andere.
Dat belooft dus voor het volgende feest.

En dan zijn er op korte tijd  twee bekenden van ons overleden. Beiden op een gezegende leeftijd van meer dan 80 jaar.
Het waren allebei heel markante figuren die sterke emoties opriepen in het dorp, ofwel had je er problemen mee, ofwel was je ermee bevriend. Een tussenweg bestond niet.

En de site?

Die evolueert rustig verder.
Het deel over toerisme rondom Rulhe is zowat volledig uitgewerkt. Nu zijn we bezig met de dagtrips.
We hebben in het hoofdstuk kokkerellen de pagina over arme mensen keuken bijgewerkt en ook weer een heerlijk streekgerecht bijgevoegd: de aligot.
En er staan nog -tig pagina’s in de planning…

…

Foto : een deel van de hooibalen ligt er al
(c) Marcel & Marielle

 

Patatjes

Waar geen aardappelen gepoot worden, …
… zullen geen aardappelen uitkomen.

Dit betekent eigenlijk dat als je niet een goed begin voor iets legt, er ook niets van zal worden.
En ja, je moet eerst poten om later te kunnen oogsten.

Patatjesseizoen

Het is al maart intussen, dus mogen stilaan de eerste patatjes de grond in.
Maar zoals al uitgelegd in één van onze “aardappelpagina’s”, moesten we een keuze maken over welke aardappelen we wilden eten dit jaar.
We hebben alle pootgoed dat we nodig hebben. Nu moeten ze enkel nog de  grond in.

De lente is daar.

Onze japanse pruimelaar staat alweer mooi in bloei. Een beetje vroeg, maar dat is de schuld van die warme februari.
En het weer blijft niet wat het zou horen te zijn. Een paar maartse buitjes, afgewisseld met wind en zon. Maar eigenlijk nog altijd te droog.
Het probleem is dat je , als je je moestuin op 200 meter hebt, je goed naar de lucht moet kijken of het wel de moeite is om je te verplaatsen, of je wordt echt zeiknat en totaal verkild.

De site?

Zoals gewoonlijk: langzaam maar zeker.
Tussen al het werk in de moestuin door, proberen we hier en daar een pagina bij te werken of aan te maken. Momenteel hebben we weer iets bijgevoegd in het deel “rondom Rulhe”

En wijzelf?

Niks speciaals: inkopen doen, conserven en appelmoes maken. De laatste appels moeten verwerkt voordat ze slecht zijn, en ook de laatste najaarsgroenten zoals pompoen en dergelijke moeten de diepvries in.

Het is dus een normale rustige week zonder schokkend dingen in ons dagelijkse leven.
Het nieuws uit Nieuw-Zeeland daarentegen heeft ons wel geschokt. Welke gek doet nu zoiets?
Maar ja, in het Frans wordt gezegd “les extrêmes se touchent”  Terreur is en blijft  terreur, van welke kant ook en zal opnieuw terreur uitlokken.

.

Foto : onze japanse pruimelaar in volle glorie
(c) Marcel & Marielle

Appelaars enten

De appel valt niet ver van de boom …
… maar dan moet er wel een boom zijn.

Zoals al ergens vermeld, zijn we lid van de vereniging VL12-Montbazens. Een vereniging die zich bezighoudt met het behoud van oude en lokale fruitrassen, en meer in het bijzonder appelrassen.

Appels

Wij zijn gek van appels, om tussendoor te eten, als confituur, als sap, als appelmoes, … kortom eender welke vorm, dus ook een goede Calvados of Armagnac.

Maar om appels te kunnen eten heb je appelaars nodig. Zelf hebben we wel enkele wilde appelaars, maar die kan je hoogstens verwerken tot appelsap of cider.
Tot nu toe hebben we steeds kunnen genieten van de appels van de buren, en dat kunnen we de volgende jaren ook nog. Maar we zouden dolgraag zelfvoorzienend willen worden.
Dus moeten we eigen appelaars hebben, liefst lokale rassen of variëteiten

Ontspanning

Marielle is vorig weekend gaan skiën in laiejoll (Laguiolle in de Aubrac), samen met een vriendin en kinderen. Het was gewoon fantastisch, lekker warm in het zonnetje en niet te veel volk. De kinderen hebben hun eerste skiles gehad en dat ging redelijk vlot.
Marielle heeft alle pistes -tig keer afgegleden. ’s Anderendaags was ze natuurlijk wel een beetje “stijf in de botten”.

De moestuin?

Langzaam maar zeker, maar zeker langzaam …
komen we d’r wel.
Alle dagen een beetje, volgens de maankalender (ergens moet je toch een houvast hebben?).
Intussen is de grote structuur klaar, met 27 fruitbomen en een 60-tal struiken voor kleinfruit hebben we een aantal percelen kunnen afbakenen. En er is nog steeds een beetje plaats.

Gezondheid

We moeten allebei extra onderzoeken ondergaan. Ons lichaam wordt een dagje ouder en er begint hier en daar iets niet meer te functioneren zoals het moet.
Marcel z’n situatie kennen jullie, Marielle heeft ook een probleempje dat echter met een redelijk simpele operatie kan verholpen worden.
Maar dat zijn zorgen voor morgen…

En de site?

Zoals altijd: er wordt rustig aan voortgebouwd.
Zo hebben we besloten dat we naast ons “gemeenschappelijk gedeelte” ook elk een eigen hoekje willen waar we onze eigen dingen kwijt kunnen.
* Marielle haar gedichten en schrijfsels
* Marcel zijn filosofische beslommeringen.
Hoe we dat gaan integreren weten we nog niet, maar dat komt wel.

Voorts zijn we opnieuw bezig met
* onze confituurtjes
* het deel over de moestuin
* …

.

Foto :  We leren hoe we appels moeten enten
(c) Marcel & Marielle