Het “nieuwbouw-vakantieproject-dorp” Cap d’Agde kan je met de beste wil ter wereld onmogelijk mooi vinden.
OK, je kan de bootjes, boten en schepen in de vele havenbochten gaan bekijken, maar daar ben je snel op uitgekeken. En de terrassen zijn terrassen zoals er 13 in een dozijn gaan.
Het lunapark is voor mensen zoals wij een verschrikking, maar goed dat dat onding buiten het seizoen gesloten is.
Ja, je kan wandelen van het ene eind tot het andere en rustig op het strand wandelen of zelfs zitten.
Maar er bestaat een ander soort Cap d’Agde:
dat van de natuur en het reliëf.
Maar om dat te begrijpen en te zien, moet je heel ver terug in het verleden, ongeveer 1 miljoen jaar terug. Want toen was de hele streek één grote vulkaan.
De oorspronkelijke vulkaan -of toch wat er van overblijft- le Mont Saint-Loup is 112 m hoog en ligt ten noorden van Cap d’Agde en ten oosten van de stad Agde zelf.
Een tweede restant is le Mont St-Martin is 50 m hoog (nou hoog) en ligt intussen zowat ingesloten door de urbanisatie van Cap d’Agde.
Een ander mooi overblijfsel is het lavastrand La Conque met aansluitend de kaap van Cap d’Agde.
En een laatste overblijfsel is het eiland Brescou, met daarop een beroemd/berucht fort, later gevangenis.
Wandeling langs de vulkaanresten van Cap d’Agde.
Wij zijn vertrokken vanop “le Mole” waar je al een eerste verrassing wacht. Ik denk dat daar het duurste huis van Cap d’Agde staat, in ieder geval toch qua ligging. Een vrijstaand huis op een kleine kaap met een vrij zicht van Sête over de middellandse zee tot de Pyreneeën.
Van daaruit ga je boven over de rotsen, via een wandelweggetje dat hier en daar afgesloten is wegens instortingsgevaar, richting cap. En bijna overal heb je zicht op die 2 rotsen op het einde van la Conque. Die worden les Deux Frères (de twee broers) genoemd. En overal zie je de rotsen steil het water induiken. Van geen wonder dat daar onder het wateroppervlak een “duikweg” gemaakt is.
Na een tijdje kom je bij zowat de laatste huizen en een hotel, waar plots een kleine opening je toegang geeft tot een trap naar beneden.
Wanneer je die trap afdaalt kom je op het lavastrand terecht. Je staat plots midden in een soort circus van rotsmuren, op een niet al te groot strand dat bestaat uit kleine zwarte zand en rotskorrels.
Je staat hier dus werkelijk op de rand van een oude vulkaankrater, dat kan je zien aan de verschillende grondlagen in de rotsen.
Gewoon fantastisch.
Je moet zeker en vast ook eens tot aan die 2 uitstekende rotspieken, les deux frères, gaan.
Dan ga je terug die trap omhoog om verder te gaan naar de kaap (de cap in Cap d’Agde).
Onderweg heb je nogmaals een fantastisch zicht op la Conque en les Deux Frères.
Dan kom je boven en sta je plots voor een monument ter nagedachtenis van de landing van de Franse troepen in de Provence in 1944.
Maar je hebt van hieruit natuurlijk ook een prachtig zicht op de kustlijn tot Sête en, bij gunstig weer, helemaal tot de Pyreneeën.
En natuurlijk heb je in het noorden ook een prachtig zicht op de achterliggende bergketens.
Maar je komt naar hier om naar de zee te kijken en, op het juiste moment, de zonsondergang.
In zee zie je een kilometertje zuidwaarts, een klein eiland met een gebouw erop. Dat is Fort Brescou.
Het eiland is in feite ook een oude ge-erodeerde vulkaankrater die net boven water uitsteekt.
Op dit eiland werd in 1586 een fort gebouwd ter verdediging van de haven van Agde. In de 18e eeuw werd het omgevormd tot gevangenis om dan in 1851 gesloten te worden.
Vandaag is het een bouwval, maar er is een vereniging opgericht om het te redden. Je kan het dus momenteel jammer genoeg niet bezoeken.
Op de Cap heb je ook het einde van de wandeling bereikt, maar je kan er wel een tijdje genieten van alles wat er te zien is.
Je kan dan nog de vissen gaan bekijken in het aquarium, maar neem er dan absoluut voldoende tijd voor, want er zijn toch wel interessante dingen te ontdekken.
.
Marcel & Marielle 