Het fietsmateriaal

De fietsen.

Door omstandigheden gedwongen hebben we enige tijd voor de fietstocht elektrische fietsen gekocht, met elk een extra batterij. Dat betekent dat je je etappes moet berekenen op de actieradius van de batterijen.
We hebben dit getest en kwamen op volgende resultaten uit:

• Rond de Wesertalsperre in de Ardennen reden we 1 batterij leeg op ongeveer 50 km, maar dan wel met maximale ondersteuning zodat we eigenlijk bijna geen inspanning moesten leveren.
• Op vlak terrein haalt Marcel een actieradius van 150 km met 1 enkele batterij.

Maar omdat we een kar trekken en nogal veel hellingen moeten doen, hebben we de testen herdaan en kwamen we voor Marcel uit op een 40 km per batterij in de Ardennen en een 60-tal op vlakke wegen.
En daar mag je dan nog 10 % aftrekken bij kouder weer.
Dan konden we door het slim onderling wisselen van de batterijen nog enkele kilometertjes meer halen. Dit betekent dat bij de eerste lege batterij van Marcel, Marielle een nieuwe batterij stak en Marcel dan de halflege batterij van Marielle overnam en die dan verder leeg reed om dan pas zijn reservebatterij aan te spreken.
Marcel is zwaarder en trok ook de zwaardere kar. Dat wreekt zich natuurlijk in de actieradius. Marielle kon ongeveer de helft meer afleggen met één enkele batterij.

Iedere etappe in heuvelachtig terrein mocht dus maximaal 85-90 km lang zijn. Vlakke ritten mochten iets langer.
Aan een gemiddelde van 15 km/uur zouden we zo dagelijks ongeveer 6 uur fietsen.

De fietsen werden begin 2013 voor een volledig onderhoud en nazicht binnengebracht bij de winkel van aankoop.

De karren

De meeste fietstrekkers verkiezen om alles op hun fiets te laden met hangtassen voor- en achteraan en eventueel ook nog eens een rugzak.
Wij zijn echter geen kilometervreters, maar “langzame” toeristen die ook nog een zeker comfort willen hebben en wij hebben gekozen om wat minder op de fiets te pakken, maar er dan wel iets achteraan te hangen.
Dat rijdt natuurlijk anders dan een fiets alleen, zeker in heuvelachtig terrein.

We hadden een “kinderkar”, maar die was te zwaar en te onhandig om langere tochten te ondernemen. Zelfs bij lagere snelheden gaf die kar al snel een slingerimpuls door aan de fiets, hetgeen niet echt veilig te noemen was.
Ook zou op die manier alle last door 1 persoon moeten getrokken worden, wat dan weer heel lastig zou worden op heuvelachtig terrein.

We hebben dan gekozen om ons 2 lichtere fietskarretjes aan te schaffen, iets minder breed, maar ze lopen wel veel lichter. En de last kan verdeeld worden.

En je moet natuurlijk een paar keer “tetris” spelen om een vlotte, logische en vooral makkelijke manier van in- en uitpakken te vinden.
Je mag natuurlijk het evenwicht van de kar niet uit het oog verliezen, de zwaarste last onderaan en links en rechts ongeveer even zwaar.
…
.

---