Integreren

Integratie moet van 2 kanten komen…

Deze pagina zal “under permanent construction” zijn, omdat je de ervaringen van 20 jaar niet zomaar eventjes neerpent.
Je krijgt na verloop van tijd nieuwe ervaringen en dus ook nieuwe inzichten.

Vrienden maken, vriendschappen aanknopen

Vreemdeling zijn

Je mag zeggen wat je wil, maar wanneer je van een buitenlander in België verwacht  dat hij zich aan “onze gebruiken” aanpast, dat hij “onze taal” moet leren spreken, dat hij moet opgaan in “onze omgeving”, dan kan je niet anders dan verwachten dat een gewone Fransman hetzelfde van jouw verlangt wanneer je je in zijn buurt komt vestigen.

Xenofobie?

We gaan ons hier niet uitlaten over het Frankrijk buiten ons dorp.
Maar in Rulhe is men niet echt xenofoob, en al zeker niet als het op kleur of godsdienst komt.
Wat je wel hebt, maar dat is eigen aan alle kleine gemeenschappen, is dat men argwanend staat tegenover “vreemdelingen”. Maar alles wat niet uit de onmiddellijke omgeving komt is “vreemdeling”.

Je zal dus jarenlang “le p’tit Belge” zijn of “l’Hollandais”.

Het enige waar hier naar gekeken wordt is: hoe gedraagt die persoon zich, wat doet hij “voor ons”, wat doet hij “met ons”.
Eenmaal je respect hebt afgedwongen door jezelf aan te passen aan de regeltjes en gewoontes behoor je tot het dorp en zal men je groeten, de hand schudden, de wangkussen geven…
Er leven hier “gekleurde” mensen, “blanke” mensen, atheïsten, katholieken, protestanten en moslims en -buiten de enkelingen die zich niet kunnen aanpassen-  wordt hier niemand scheef bekeken. Buiten dan natuurlijk de klassieke oude dorpsvetes waar de ene clan de andere het licht in de ogen misgunt.

In ons dorpje woonde ooit een vrouw die vanuit Nice verhuisd was naar het platteland, maar toch een beetje bleef neerkijken op “die boerkes van den buiten”. Buiten de gevallen dat men haar rechtstreeks aansprak, heeft men in het dorp nooit haar voornaam gezegd, maar -in het beste geval- van “la Niçoise” gesproken.

Vooral Mariëlle had het soms moeilijk met aanpassen aan de mentaliteit. Ze is een enorm zelfstandig mens dat hier “gedegradeerd” wordt tot “de vrouw van”. Dat is geen schande omdat vrouwen net enorm gerespecteerd worden voor het werk dat ze doen, maar je moet er mee leren leven. Je kan de Franse samenleving niet in je eentje veranderen.

Aanpassen

Nu staan Belgen, en vooral Vlamingen, dan wel bekend dat ze weinig “Belgïe-gevoel” hebben en dat ze zich snel aanpassen.
Maar je zal toch moeten beseffen dat je een vreemdeling bent en dat je alles uit de kast zal moeten halen om je leven draaglijker te maken, vooral in “la France profonde” waar zelfs “Parisiens” nog grotere vreemdelingen zijn dan buitenlanders.

Na al die jaren dat we al onze vakanties in “onze” kleine gemeenschap hebben doorgebracht, zijn we al geëvolueerd van “les p’tits Belges” naar “les Belges” en vermits onze familienaam moeilijk uit te spreken is voor Franstaligen, is dat zowat het verst dat we zullen geraken. Families worden hier namelijk met de familienaam (van de man) aangeduid “les Leblancs”, “les Duprez” …
“les Vaondermjerdes” bekt een beetje moeilijk.
Maar we worden overal herkend en aangesproken met onze voornaam, we worden regelmatig uitgenodigd op een aperitief, en soms kunnen we zelfs met de familie aanschuiven aan tafel.

Maar dat vergt wel enorm veel aanpassen aan de Franse cultuur, gewoontes en gebruiken en die verschillen van streek tot streek. Soms zelfs van dorp tot dorp.

Hieronder een paar pagina’s op het web, geschreven door Nederlanders in de Aveyron. Deze pagina’s zijn echt de moeite waard, zeker wanneer je naar het platteland trekt.

• Martine’s emigratie-lessen-ABC
• Twintig tips om te integreren in de Franse samenleving
• Wat geef je een Fransman cadeau

Nu moet gezegd dat Nederlanders het nog iets moeilijker hebben dan de meeste Vlamingen, vooral qua mentaliteit en taal.

Nederlanders hebben nogal de neiging om direct tot het onderwerp over te gaan, soms verliezen ze zelfs hun geduld omdat het niet snel genoeg vooruit gaat. Maar in zuid-Frankrijk gaat alles gemoedelijk en moet er eerst over de buurman of -vrouw gesproken worden, of over het rampzalige weer voor de groententuin, vooraleer je langzaam tot de kern van de zaak komt. Meestal hoort er ook nog een drankje of een koffie bij (afhankelijk van het uur natuurlijk).

We hebben zelfs gemerkt dat een groot aantal Walen het moeilijker heeft dan een Vlaming om zich aan te passen, hoe raar dat dat ook mag klinken.

Sympathie – Antipathie

Zijn wij ieders vriend?
Verre van, er zijn mensen die ons niet sympathiek vinden, en er zijn mensen die wij niet sympathiek vinden, en dan gaat het meestal wel om dezelfde mensen.
Er zijn nu eenmaal mensen die enorm graag de rekening maken van en voor anderen en die dus gewoon jaloers zijn. Maar dat soort mensen heb je echt overal, niet alleen in Frankrijk.

Onze praktijklessen

Wij hebben jaren nodig gehad:

• om ongeveer te weten bij wie we op een feest best niet aan tafel gaan zitten.
• Of om te leren tegen wie je wat moet zeggen om ervoor te zorgen dat het hele dorp weet wat je te zeggen hebt.
• Of om te leren wie het minst heeft toegevoegd aan een verhaaltje en dus dichter bij de waarheid zit.
• Om te leren wie er werkelijk aan de touwtjes trekt, wie het meest gerespecteerd of gevreesd wordt en hoe de plaatselijke hiërarchie ligt
• Om te weten bij wie je moet zijn voor een bepaald karweitje of materiaal
• Om te weten bij wie men  het “vrouwen links – mannen rechts” systeem aan tafel nog hanteert
• …

We hebben ook jaren nodig gehad om te weten wat we moesten doen of laten om gerespecteerd te worden:

• leef zo simpel mogelijk en volg de raadgevingen van de ouderen
• luister aandachtig tijdens de gesprekken op feesten, recepties
  (of aan tafel hier op onze Aveyronese déjeuners)
  leer rekenen in oude francs …
  leef en gedraag je zoals iedereen in het dorp, …
• laat weten dat je ook iets kan doen of uitlenen, maar doe dat via omwegen
• voer -zeker in het begin- niet het hoogste woord en ga publiekelijk al helemaal niet in tegen de ongekroonde koning of koningin van de buurt.
• ga een (klein) sociaal engagement aan:
  wordt lid van de petanqueclub, de “club d’amitié”, het feestcomité,…
  maar ambieer nog geen bestuursfunctie tot je weet welke gevoeligheden er in die kleine gemeenschappen leven.
• …
• en begin pas heel langzaam veranderingen aan te brengen nadat je het respect van de mensen verdiend hebt, zeker niet voordien,
  want “Quest-ce qu’il pense celui-là, il n’est pas d’ici”

Wij leven op “den boerenbuiten”, dan moet je respect hebben voor het land, de weides, de beesten, …
Onze eerste werken bestonden dan ook in het terug in gebruik nemen van de weides en ze ter beschikking te stellen van een lokale landbouwer (mits bepaalde voorwaarden).
Omdat we kippen hebben, hebben wij evenveel last van de vos als onze buren.
We hebben een moestuin, dus kunnen we praten over tomaten, asperges, salade, …
We hebben enkele fruitbomen, notelaars en kastanjelaars, dus hebben we goed geluisterd naar “onze specialisten” over verzorging, snoei, strenge winters, late vorst, …
We zagen en klieven ons eigen brandhout en konden terugvallen op de ouderen inzake de juiste periode voor het vellen van de bomen, de  juiste manier van stockeren van het hout, het onderhoud en slijpen van zagen en kettingen,…

Kortom, wij lieten merken dat we hen nodig hadden, en dat werd enorm gewaardeerd.

Maar de voornaamste les is:
Zorg zelf in je geest voor volgende verandering:
“Chez nous en Belgique” moet plaats maken voor “Chez nous” en die chez nous is dat dorpje waar je woont.

Als de mensen het tegen anderen over ons hebben dan is het van “ce sont nos belges”.
Ondanks alles, ondanks al je pogingen blijf je dus nog steeds een vreemdeling, maar wel “de hunne”.
Maar ze zijn wel trots als ze ons horen zeggen “Soy d’aqui”

Maar dit was vroeger niet anders in het landelijke België.
Eigenlijk moesten wij ons gewoon opnieuw aanpassen aan de kleine dorpjes en gehuchten uit onze jeugd.

En last but not least:

Het verschil tussen vakantie en echt wonen

Je kan het geloven of niet, maar er is een enorm verschil tussen ergens (al dan niet regelmatig) op vakantie te zijn en er permanent te wonen.

Dat hebben we zelf aan den lijve ondervonden.
Die buren die de beste vakantiemaatjes waren ontpopten zich al snel tot enorm bemoeizuchtige mensen die je bijna de deur niet uitkreeg.
Terwijl de buren die eerst een beetje afstand hielden, naderhand best fijne mensen bleken te zijn met heel veel levenswijsheid.

In je vakantieperiode heb je het te druk met “bezig zijn” en leer je de mensen niet echt kennen. Ook wordt je niet aangesproken of afgerekend op je “(on)hebbelijkheden” want je bent “slechts vacancier”.
Eénmaal dat je er woont verandert dat grondig.
In het begin kunnen de mensen nog enorm enorm veel van je verdragen omdat je nieuw bent, maar naarmate de tijd vordert doe je er best aan je “te gedragen”.

…
.