Na lang wachten, stond er plots een kraan op ons grondstuk…
We beginnen volgende week, zegden de werkmannen nog…
We hadden de vrachtwagen en het kabaal in het dorp natuurlijk gehoord, maar het was toch nog een hele verrassing om die kraan te zien.
Eindelijk konden we beginnen aan ons project!
Want die muur hadden we nodig om aan de rest te kunnen beginnen:
- We zouden ons waterzuiveringsstation kunnen aanleggen en aansluiten, want ons afvalwater liep nog steeds in een gewone sterfput onder ons huis.
- We moesten ook plaats hebben voor ons waterreservoir, want die grond lag daar in de weg.
- We moesten dat platform hebben om die volledige onderbouw met zwembad te kunnen bouwen.
- En we zouden eindelijk aan onze definitieve moestuin konden beginnen,
- en onze definitieve houtopslag kunnen bouwen, en beginnen met de oprit en de siertuin,
- en beginnen met ….
Moeten we nog zeggen dat we zaten te wachten?
Over de constructie zelf valt niet veel te zeggen.
Alleen dat dat -voor ons toch- verschrikkelijk snel vooruitging. Op iets meer dan een werkweek, was het hele zaakje af en het bovenvlak nog eens genivelleerd ook.
Wanneer je die kraanmachinist bezig zag met die stenen, keek je naar een goochelshow.
Het ene moment lag die steen nog op die hoop links, het volgende moment zat die al ergens in die muur.
Het eindresultaat zag er gewoonweg fantastisch uit.
En dan de anticlimax
Toen kwam die ellendige winter, met als hoogte- of dieptepunt (?) …
.
Marcel & Marielle 